Kendimizi kurşuni renkli bulutlardan aşağı bıraktık. Boyumuzu aşan dalgaların vurduğu iskeleye düştük.
Bir pazar sabahı uyanırsın, uykulu gözlerinle aynaya bakarsın, masanın üzerindeki kalemle saçlarını topuz yaparsın, penceremden içeri gökyüzünü davet edersin diye; Ocağın kor kalıntısında, ceketimin iç cebinde bir bahar taşıdım sana. Kardeleni açan saçlarına Gökkuşağından taç yapmak için gördüğüm insanların gözlerinden renkler çaldım. Cırcır böceklerinin sesleri, gürültüyü bastırıyordu. Işığın pütürgelere sıkıştığı topraklara mucize olan Samanyolu gibi yolumu aydınlattın.Çocuk parkının önünden geçerken, ellerinden kopan mülteci çocukların gülümsemelerinde mutluluğu gördüm. Sen görmedin, omzuna konmuş kelebeğe sus işareti yaptım. ''Şu kısa ömründe yaşanacak en güzel yeri seçmişsin.Sus ve yaşa.''dedim. Güz bahçelerinde koştuk. Ay çiçeklerinin arasında kayboluyor, papatyalara dokunuyor, korkulukları korkutuyorduk.
Dudaklarına değen her harf notaya dönüşüyor, dinlediğim en güzel şarkı oluyordu. Uzaklara dalıp gitmelerin, gittiğin yerlere devrimi götürüyordu. Kazağını dirseğine kadar sıyırınca öne çıkan saat ahir zamanı tersine döndürüyordu. Masada duran bardağı sıkıca tutmuştum.Ellerimdeki küçük depremleri gördün mü ? Biliyordum. Sessiz kaldığında ne yaptığını, masanın üstüne ellerini nasıl koyduğunu, utandığında gözlerini ne tarafa doğru kaçıracağını -yağmurlu bir günün akşamında sana dair ne varsa- göreceğimi biliyordum. Sevdiğim filmlerden sahneleri gözlerinde izleyeceğimi nereden bilebilirdim ki ? Belki de olmaz denilen bir Ütopyanın ilk insanı sendin. Bunu kim bilebilirdi ki ? İlkel insanların zıpkınlarından kaçmış bir balık kadar yorgundun. Aborjin kabilesi kanolarını yapmasaydı ben burada, senin karşında olamayabilirdim. Her insan birbirine temas eder değil mi ? Kum fırtınasının ortasında kalmış bir bedevi gibi dizlerini çökmüş, fırtınanın geçmesini bekliyordun. Bir kedi oturduğun sandalyenin altından geçiyordu. Sessizce söylemiştim ona, '' Hayır, onu rahatsız etme. Biliyorum. Sen onu çok seviyorsun ama o da seni uzaktan seviyor. Bu da yetmez mi ? '' Çınarların altında yürüyorduk. Sustum. Konuşmak anlamsızdı. Gönlümde, Sanayi Devriminin buharlarının tütmediği en güzel yerdeydin. Kime ederdim ki şikayet ? Dedim ya, senin yanında sessizlik benim harcımdı. Kendimi Kafka gibi hissediyordum. Dönüşümün ertesinde seninle yürüyordum. Sğırcık sürüsü, kanatlarına takılmış uçurtmalarla semada zikr ediyorlardı. Sana müjdelenen doğu gölgelerimizi kırıyordu. Can kalmıyor, çağ kalmıyordu. Güneş, yaramaz bir çocuk gibi geç batıyordu. Bir anda kendimi bir kaldırım taşında otururken buluyordum. Zamana küfür ediyordum. Seninle geçirdiğim zaman saniye gibi nasıl gelip geçmişti ? Dünya ve Zaman hızlı, ben değildim. Zamana bir küfür daha sallıyordum. Sonra omzuma bir kuş konuyordu. Neyse ki gömleğimin cebine utangaçlığını koymuştum. Kuş, avucumun içindeki utangaçlığına bakarken en büyük sırrımı söylüyordum, '' Ben Ay'a gidiyorum'' Ben seninle hep konuşacağım ama sen beni duymayacaksın. metin arslan
Haziranın güzelliği balkonlara vurmaya başladığı gün, Müstesna Hanım, elinde bir kap ve taze fasülyesi ile balkona çıkardı. Bir yandan sokaktan geçen insanları, parktaki çocukları,gülen gözleri ile izler; bir yandan ise taze fasülyesini ayıklardı. Haziranda yenirdi fasülye. Her sebze, meyvenin -tadına varmak için- bir zaman dilimi vardır, diye düşünürdü. Kışın domatesi evine bile sokmazdı. Mayıs yüzünü gösterince köyünden madımak ısmarlardı. Balkona çıkmadan önce kapıcı Asım Efendi'ye, yarım kilo kuşbaşı et almasını söyleyecekti. Nasıl da unutmuştu. Yaşlılığın getirdikleri işte, diye söylendi. Elindeki son fasülyeyi ayıkladıktan sonra, masadan destek alarak ayağa kalktı. Bacaklarındaki varis yürümesini iyice zorlaştırmaya başlamıştı. Duvardan, kapıdan, sandalyeden, elini koyup destek alabilecek her yere dokunarak kapıya yanaşmıştı. Kapının yanındaki diyafondan Asım Efendi'ye seslendi.Yarım kilo kuşbaşı et almasını söyledi. Diyafonun yanından ayrılmadan başka unuttuğum bir şey var mı ? diye düşünmeye başladı. Yoğurt vardı. Daha dün aldırmıştı. Bir kaç tane salatalık vardı. Onlar da cacık yapmaya yeterdi. Bir şey de unuttuysak elbet hatırlarız deyip, ağır adımlarla, etrafındaki eşyalardan destek alarak balkona doğru yöneldi. Kapıdan balkona olan yolu tam yarılamak üzereyken, yemek masasının altından bir fare fırladı ve koridora doğru kaçtı. Müstesna Hanım, fareyi gözlerinin ucuyla takip etti. Fare arka tarafına doğru kaçtığı için dönüp bakamadı. Bacakları parkeye yapışmış gibiydi. Korkudan sol gözü seğirmeye başladı. Şok anını atlattıktan sonra, hareket edebildiği kadar hızlıca balkona doğru gitti. Balkona çıkıp, kapısını kapattığında nefes nefese kalmıştı. Uzun zamandır böyle bir korku hissine kapılmamıştı. Nereden çıkmıştı şimdi bu davetsiz misafir. Emekli olduktan sonra evine bir insan evladını bile davet etmemişti. Zaten kimi kimsesi de yoktu. Komşularla camdan muhabbet eder, ''Müstesna Hanım, size çaya gelelim'' diyen olursa, ''Yok hemşire. böyle daha iyi'' derdi. Bu fareden nasıl kurtulacaktı ?
Sırtını balkon kapısının camına yaslamış, cesaretini toplamaya çalışıyordu. Yavaşça etrafında dönerek, kapının camından koridora doğru bakmaya başladı. Odaların ve mutfağın açık kapılarından gelen gün ışığı koridoru aydınlatıyordu. Fare görünmüyordu. Büyük ihtimalle mutfağa kaçtı, diye düşündü. Mutfağa gidip bakmak istiyordu ama bacaklarındaki hastalık korkuya dönüşmüştü. Ah Müstesna Hanım diye söylendi. '' Şimdi şu evde bir adam olsaydı, düşünmene bile gerek kalmazdı.'' Haksız da sayılmazdı. Gençliğinde ne delikanlıları peşinden koşturmuştu da, o güzel yüreğini tek bir adama bağlamış, arkasına bile bakmamıştı. Banka şirketinde çalıştığı zamanlar, öğle yemeğine gittiği lokantanın sahibi Haydar Beye gönlünü kaptırmıştı. Müstesna hanım, Ayhan Işık'ı çok severdi. İnsanlar çift yaratılırmış derlerdi ya, Haydar Bey, Ayhan Işık'ın ikiz kardeşi gibiydi. Aynı ince bıyıklar, yana taranmış saçlar, o esrarengiz bakışlar... Haydar Bey'de, Müstesna Hanım'ı gördüğü ilk an gözlerini onun üzerinden ayıramamıştı. Papatya desenli entarisi, sarıya düşen açık kahveden bukleli saçları, bozkır sonsuzluğunda ela gözleri ile Haydar Bey'in kalbindeki çatlakları, kuraklık sonrası gelen yağmur edasıyla doldurmuştu. Ah o zamanlar ne güzeldi değil mi Müstesna Hanım? Kamburun Bahçesinde gazoz içerdiniz. Her yeni çıkan Ayhan Işık filmine büyük bir heyecanla gider. Film bitene kadar ellerinizi birbirinizden ayıramazdınız. Fakat; her güzelliğin bir sonu vardı, değil mi Müstesna Hanım ? Haydar Bey'in lokantası kapanmak üzereydi. Borca batmıştı iyice. Lokantayı kapatması gerekiyordu. ''Olsun'' demişti Müstesna Hanım. '' Ölüm yok ya sonunda.'' Ölüm yoktu ama ayrılık vardı. Haydar Bey hiç bir açıklama yapmadan bir gecede ortadan kaybolmuştu. Nereye gittiğini, ne yaptığını hiç kimse bilmiyordu. Gittiği yerden bir mektup bile yollamamıştı. Müstesna Hanım, o telef edilmiş günden sonra, Haydar Bey'in adını ağzına bile almadı. Yıllar geçmişti aradan ama ne kızgınlığı geçmişti, ne de sevdası.
Müstesna Hanım, yaşadığı korkunun geçmişe açtığı pencereden içeri bakarken, balkon kapısının camından yansıyan yüzünü fark edince, şimdiki zaman dönüşü yaşlı vücudunun irkilmesi ile olmuştu. Yüzüne dikkatle baktı. Korku insanı daha çok yaşlandırıyormuş, diye düşündü. Saçlarındaki beyazlar, yüzündeki kırışıklıklar, göz altı torbaları, şu kısa süre içinde daha da belli olmuştu sanki. Kapı zili çalınca, Müstesna Hanım'ın dalgın yüzü dağılmış, gözleri kapıya doğru yönelmişti. Asım Efendi gelmiştir, diye düşündü. Farklı bir kimse de olamazdı. Yıllardır kapısının zilini çalan tek insandı Asım Efendi. Balkonun kapısını açtı. Kapıya doğru yöneldi. Tam kapının yanına geldiğinde evinde bir fare olduğunu hatırladı. Kapıya kadar gelmesinin cesaretle hiç bir alakası yoktu. Ne lanet şeydi şu yaşlılık. Ne yapacağım ben bu fareyle, diye söylendi. Asım Efendi'ye mi söyleseydi? O kesin yakalardı. O zaman eve girmesi gerektiğini düşündü. Olmaz. Müstesna Hanım kendin halledeceksin, diye söylendi. Bankadan emekliye ayrıldıktan sonra, kendini eve kapatmış, dış dünyadan da kendini emekli etmişti. İlk başlarda ara sıra da olsa dışarı çıkardı. Yıllar geçtikçe, yaşlılığın da etkisiyle,evden çıkmaz; eve de kimseyi sokmaz oldu. İnsan, bir yaştan sonra kendinden başka bir tek yalnızlığa katlanabiliyordu.
Asım Efendi'nin ikinci kere kapının zilini çalmasıyla, Müstesna Hanım kısa süreli bir paniğe kapıldı. Karar vermişti. Bu davetsiz misafiri bir şekilde evinden çıkaracaktı. Kapıyı aralıklı bir şekilde açtı. Asım Efendi elinde poşetle bekliyordu. ''Müstesna Hanım, kuşbaşı etinizi almıştım.'' diyerekten poşeti uzattı. Müstesna Hanım, poşeti alırken gözlerini koridora doğru çevirdi. Alçak bir sesle '' Teşekkür ederim Asım Efendi'' dedi. Kapının yanındaki portmantonun alt gözünden cüzdanını aldı. Parayı uzatırken, ''Senden bir şey daha isteyeceğim. Bana, tutkal alır mısın Asım Efendi?''Asım Efendi, Müstesna Hanım'ın alçak bir ses tonuyla konuşmasına, gözlerini sürekli koridor tarafına kaçırmasına çok şaşırmıştı. Sanki evde birisi var gibi davranıyordu. ''Tamam. Hemen alırım'' dedi Asım Efendi ve düşünceli bir şekilde merdivenlerden aşağı doğru inmeye başladı.
Müstesna Hanım, kapıyı kapattıktan sonra, sırtını kapıya dayamış planını düşünüyordu. Asım Efendi tutkalı getirince, bir gazetenin üzerine sürüp, odaların, mutfağın girişine koyacaktı. Bir de kilerde dikdörtgen şeklinde, tahtadan yapılma eski bir fare kapanı vardı. Babasından kalma bu evde küçükken evlerine bir kaç kere fare girince babası fare kapanı yapmıştı. Salonun ortasına da fare kapanını koyduktan sonra, planın bekleme kısmına geçecekti. Beklemek en zoruydu. En fazla 2-3 gün sürer, diye düşündü. Bu süre zarfında evde nasıl duracaktı ? Ağır adımlarla, gözlerini pür dikkat şekilde açarak, koridorun sonundaki kilere doğru yürümeye başladı. Mutfağın yanından geçerken, açık kapısından içeri baktı. Yavaşça eğildi, içerideki masanın altına baktı. Fare mutfakta yoktu. Ayağa kalktı. Yürümeye devam etti. Yatak odasının önüne geldiğinde kapının yanından yavaşça kafasını uzatarak içeri baktı. Fare orada da yoktu. Kilere doğru yürümeye devam etti. Kilere geldiğinde fare burada olabilir diyerekten etrafına bakındı. Kiler dolabının üst raflarında sebze, meyve vardı. Alt gözlerine ise eski, püskü kullanmadığı eşyalarını koyuyordu.Eğilirken, kapanın nerede olduğunu hatırlamaya çalıştı. Sağ gözde mi, yoksa sol gözde miydi ? İlk önce sağ gözü açtı. Fare kapanını arka taraflara sıkıştırılmış bir şekilde buldu. Kapanı aldı. Kapağı kapatırken yavaşça ayağa kalktı. Kilerin önünden koridora doğru yürürken, arkasından gelen ses onu durdurdu. Olduğu yerde kalmıştı. Bu kulağında yankılanan ses, fare sesiydi. Müstesna Hanım, ani bir hareketle arkasına döndü. Hiç olmadığı kadar cesaretlenmişti. Ses, o açmadığı kiler dolabının altındaki sol gözden geliyordu.Fare kapanını kurdu. Kilerin girişine koydu. Tekrardan dolabın önüne geldi. Eğildi. Yavaşça sağ gözü tekrar açtı. İçindeki kol genişliğindeki sopayı alıp, gözün kapağını kapattı. Fare ses çıkarmaya devam ediyordu. Planını yapmıştı. Sol gözü aniden açacak, sopayı farenin kafasında patlatacaktı. Başka çaresi kalmamıştı. Biraz önceki korkak, yaşlı Müstesna Hanım'ın yerini; genç, gözlerinde şiddet belirtileri olan Müstesna Hanım almıştı sanki. Derin bir nefes aldı. Aniden sol gözün kapağını açarken, sopayı tuttuğu elini havaya kaldırdı. İşte şimdi, tam bu anda hayat durmuş olsaydı, Müstesna Hanım'ın hareketsiz kalmasını, hayatın durmasına bağlayabilirdik. Fakat; hayat durmamıştı. Müstesna Hanım'ın gözlerinin içi gülüyordu ama gözlerinden akan yaşlara da engel olamıyordu. Elindeki sopayı yavaşça yere koydu. Ayağa kalktı. Ağır adımlarla, koridordan geçip, balkona doğru yürüdü. Ses çıkarmamaya dikkat ediyordu. Çünkü, bir anne fare ve dört yavrusunu rahatsız etmek istemiyordu.
Müstesna Hanım, balkonda oturmuş, bir yandan taze fasülyesini ayıklıyor; bir yandan da güleç gözleriyle, güneşin altında oynayan çocukları, sokaktan geçen insanları izliyordu. Belki de evinde bir fare olduğunu unutmuştu bile. Ah Müstesna Hanım! Şu yaşlılık ne güzel şeydi değil mi ?
Ruhumuza sirayet eden insanlar, adımlarımızın anlamlandırdığı topraklar bulamadığımızdandır bu dört duvara sıkışıp kalmışlığımız.
Gölgelerinin bile terk ettiği insanlarla aynı apartmanda yaşamak, ahşap merdivenlerden gelen çiğ hiçlik kokusu, geceleri sokak köpeklerinin gelip apartmanın önünde uyuması, bana, dünyada değil de; uzay ve zaman dışında bir boşlukta yaşıyormuşum gibi bir his veriyordu. Boşluğun içindeki gölgesiz yalnızlardık biz. Gündüzün renklerine gözümüzü kapatıyor, gecenin siyahında kendimizi buluyorduk. Ay ışığının hüzmesi, beyaz ahşap çerçeveli camlardan yüzümüze vuruyor, yüreğimizin tünellerinde kalmış beyaz çocuklara elini uzatıyordu. Sessizlik, çocukluğumda mahalleye gelen dönen salıncaklardı. Salıncağa binip sessizlik etrafında dönüyorduk. Ellerimizi gök yüzüne doğru açmış, rüzgara fısıldıyorduk hikayelerimizi. Dildeki evinden sokağa taşanlar gözlerimize dokunuyordu.
''Bozkırın ortasında, güneşten rengini almış buğday başaklarını elleriyle teker teker koparıyordu. Vişneye çalan kırmızı yemeni başının üstünden boynuna doğru düşüyor, ah'lı saçları ay ve güneşi yan yana getiriyordu. Gözleriyle ayak uçlarına bakarak bana arkasını dönüyor, doğudan doğan güneşimi doğudan batırıyordu.''Zamanı bekleme'' diyordu. Koşarak, bir yıldızın elinde büyümeye gidiyordu.''
Yaşlı adam hikayesini anlatırken sol elinde tuttuğu bakır rengi pusuladan gözlerini ayırmamıştı. Hikayesi bitince masada duran sürahiyi aldı ve suyu bardağın yarısına kadar doldurdu. Suyu içtikten sonra, pusulayı avucuna sıkıştırdığı eliyle, masanın kenarından destek alarak ayağa kalktı. Yarım adımlarla, hiç bir şey söylemeden evimden çıktı. Yaşlı adam, ikinci katta oturuyordu. Merdivenleri çıkarken ayak seslerini duyuyordum. Tak... Tak... Tak... Biraz sonra; Tak,Tak,Tak. Kapı çalmıştı. Açtığımda karşımda genç bir kadın vardı. Saçları, şehirde kaybolmuş; sahil kasabasında kendini bulmuş bir lodos gibi dingin ve dağınıktı. Dudağının etrafındaki çukur, hipnotize etkisi yaratıyor ve beni Medusa şelalesine düşürüyordu. Canlı bir ufuk çizgisine bakıyordum. Deniz ve Gökyüzünü ayıran bu güzellik evime ilk adımlarını atıyordu. Masanın üstüne -kırmızı vosvos- oyuncak arabayı koymuştu. Sandalyeye oturuşunu dünyayı anlamlandırmaya çalışan bir bebek gibi izliyordum. Sol eliyle arabayı masanın üstünde ileri doğru hareket ettirdi. Araba, uçurumdan yuvarlanır gibi masadan boşluğa doğru yağ gibi gidiyordu; fakat arabanın ön tekerlekleri boşlukta kalmış, arka tekerlekleri ise masanın üstünde kalmıştı. Bakışlarını bana çevirdi. Sesi ilkbahar esintisi gibiydi; ''Aramızdaki mesafe yirmi sekiz adımdı. Ona giden yolları hep hesaplardım. Üstünde gri kazağı vardı. Yanında bir lamba; kırmızı, sarı, yeşil renkli. Durduğum yerden, insanın doğa kadar güzel ve hayatında insan kadar acımasız olabileceğini görüyordum. Yüreğimin çatlaklarına gömülüyordum. Bedenim ise acz tutuyordu.''
Hikayesi bittiğinde açık kalan kapının aralığından dördüncü katta oturan yaşlı kadın belirmişti. Bembeyaz bir kadındı. Saçları küt kesimdi. Diz altı beyaz bir etek ve nakışlı bir cepken giymişti. Genç kadının yanına oturunca boynundaki inci kolye camdan gelen gün ışığı ile parlamıştı. Elindeki tel tokayla oyuncak arabanın boşlukta kalmış tekerleklerini masanın üstüne doğru iterken, yüzünde ufak bir tebessüm oluşmuş ve saniye geçmeden yerini durgunluğa bırakmıştı. Genç kadın ise arabaya bakmaya devam ediyordu. Belki de onu hiç fark etmemişti. Yaşlı kadın, camdan dışarıyı izliyordu. Titrek bir sesle; '' Bi anlam aramaya çalışıyordum. Onun dünyasını gördüğüm, ilk ve son kez sarıldığım günü düşünüyordum. Neden diyordum. Neden insan acıya bu kadar çok temas eder? Neden iç içe yaşar? Acının pansumanı alışmak mıdır? Sonra bir sabah uyandım. Aynaya baktığımda onu gördüm. Sonunda olan sana acı verene dönüşmekti. Artık sen değil, o olmaktı.''
Evvel zaman içinde kalmıştık. Yakılmış ama tekrar kibrit kutusunun içine koyulmuş kibrit çöpleri gibiydik. Karanlığın içinde kalmış, sessizliğin hüküm sürdüğü bu apartmanda sadece küçük seslerin anlamı oluyordu. Bu küçük sesler, anlatılan hikayelerin içinde bir zaman yolcusu gibi gezmemi sağlıyordu. Otomatik bir ritm şeklinde gelen;yaşlı adamın evinden musluk damlaması sesi, yaşlı kadının evinden saat sesi, genç kadının evinden metronom sesi, apartmana yayılıyor, evimin tavanında ahenk oluşturuyor ve bütün hücrelerim rapt oluyordu. Tanyeri ağarmaya, kuşların ahengi duyulmaya başlayınca, apartman rüyasına dalıyordu. Onlar kendi hikayelerinin kahramanları iken, benim hikayemin kahramanları olmuştu. Benim hikayem ise burada bitiyordu.
Yine bir beden
eğitimi dersi öncesi.Tenefüs olmuş sınıfta üstümüzü değiştiriyoruz.Pardon bi
şeyi unuttum.Ondan önceki ders de sıkıcı bi ders.Sıkıntıdan kağıda bir şeyler
çizip etrafı gözlüyorum.Derken karşımda kafasını hayat bilgisi kitabının
üzerine koymuş uyuyan bi varlık.O gün dedim ki kendi kendime bu varlık uyusun
sen izle.İşte o gün başladı her şey.
Sonra tenefüs bitmeye yakın giyiniyoruz çıkıyoruz.Tam
kaleleri kurmuşuz maça başlicaz kızlardan biri ; Öğretmen ders işlicekmiş
herkesi çağırıyor.Bırak gol atmayı,bırak bu da mı gol değil yine mi ofsayt
demeyi bile beklemeden başlamayan maçlar gibi bazı şeyler.Bırak matematik
dersini işlemeyi hocam.
Seninle aynı şehirde yaşamak hoş güzel şey ama seninle aynı kanalizasyona
sıçmayı da seviyordum.Sonuçta ortak bi yanımız vardı.Saçındaki siyah bandana
siyah çerçeveli gözlük ve siyah saçların vardı.Bakışların mavi renkli ama
gözlerin kahverengi.Deniz olmayan yerde sana bakarak güneşlendiğim çok oldu.O
yüzdendir belki sarışınlığım.Ama içim bronzlaştı biraz.
O aralar en büyük hava atma taktiği maçta gol attıktan sonra
oraya buraya deli gibi koşmaktı.Golden sonra ‘’ haci attı haci corci haciii’’
diye bağırırdım.Bi gün gol atmışım böyle bağırırken ne diyo bu manyak bakışını
gördüm.Zaten o günden sonra anlaşamadık bi türlü.Ama kusura bakma sende bokunu
çıkarttın.Haci diyorum sen manyak diyosun dalga geçiyosun benimle.İyi hoş
kızsın ama bi alex değilsin lafına bile layık değilsin.Hagi’yi konuya bile
dahil etmiyorum.Şimdi git beden eğitimi dersi öncesi sınıfta üstünü değiştirmek
için sıra bekle.Sonra nasıl olsa hoca tekrar derse çağıracak ve matematik
işleyecek.Nasıl olsa uyurken tekrar izleyeceğim seni.
Bizim oralarda adın bilmediğim bir adam okumadığım bi roman
yazmış.Romanda kadınların gözlerinin değil bakışlarının rengi olduğundan
bahsetmiş.Bence senin bakışların ilkbahar başlangıcı gibi.Sonra üzülüyorsun ardından
sonbahar oluyorsun.Ama yaprak dökmüyorsun sen.Yavaş yavaş arınıyorsun
duygularından.Sonra kış geldiğinde kartopu oluyor sevinçlerin.Soğuktan yanıyor
duyguların.Bilirsin soğuk daha çok yakar sıcaktan.Ama sonra ağlıyorsun ve nisan
yağmurlarıyla karışıyor gözyaşların.Çünkü sen ağladığında duygularından
arınırsın.O yüzdendir ki ağladığının ardından hep günlük güneşlik olur havalar.
Sonra ben akbil doldurmaya giderim.Beş lira çıkarırım cebimden.Sonra 2
lira yüklerim akbile.İki buçuk lira ile bir sosisli yer sonra artan elli
kuruşun %90’ı ile seni özlerim.Parayı idareli kullanmak değil mesele.Asıl
mesele parayı iradeli kullanmak.Keşke duygularımızı da iradeli ve idareli
kullansak.O zaman gereksiz insanlara akbil basmayız.Ve unutma ki aktarma
yapmıyor aynı gönüle basılan akbil.
Alışveriş yapmayı sevmem.Ama
marketlerde gezmeyi severim.Bir gün yine markette geziyorum.sonra tuvalet kağıtlarının olduğu rafa geldim ve 92
yaşında bir kadın gördüm, en hesaplı tuvalet kağıdını arıyordu. - İyi de herkes
yapar bunu. -Tamam ama, 92 yaşındasın, yarın ölebilirsin, üç kuruşun hesabını
yapmanın ne anlamı var? Yani, 92 yaşında sıçabiliyor olmak zaten muhteşem bir
olay, neden en pahalı tuvalet kağıdını alıp bunu kutlamıyorsun?
Hayatın kötü şakaları olabilir.Ama sen güzel bir
espirisin.Birazcık acı kahveye benziyorsun.Midemi ağrıtabilir,uykumu
kaçırabilir hatta beni çok rahatsız edebilirsin.Ama vazgeçilmezsin.Kötü günümde
uyumamak için,mutlu bir günümde sabah kahvaltılarının vazgeçilmesizi
gibisin.Kim olduğunu da bilmiyorum.Nerdesin,kimlesin,kimi öpüyor,kimin omuzunda
ağlıyorsun kimbilir.Ya da benim gibisin.Nasıl diye sorma tahmin edersin az
çok.Yarın gelecek,dün bitmiş bugünse bitmek üzere.Bana anlatma bunları.Zaten
biliyorsun.Bana bilmediğin bir şeylerden bahset.Benim bilmem pek önemli değil.
Sana gökyüzünden
bahsedeyim biraz.Orası tamamen benim.Tabi bir zamanlar dutluktu orası.Sonra
ünlü olunca herkes sahiplendi işte.Dede yadigarı falan da değil.Hayallerimin
yadigarı.Onlar bana hayallerimden miras.Sen hiç hayallerinden vazgeçtin mi
aklıma gelmişken ?Ben vazgeçtim.En büyük hayallerimden.En büyük hayal neyse
artık.Hayallerin ne olduğu önemli değil ki.Hayaller zaten büyüktür.Hayaller en
büyük icattır.Her insan bir mucit aslında.
Ben takım
tutmam.ama bir Galatasaray aşığıyım.Fanatiklik falan değil aşk bizimkisi.Ben
onu çok seviyorum.O beni seviyor mu bilmiyorum bile.Bazen ona hediyeler
alıyorum o bana hiç almadı.Almasın zaten.Arması gözümün önünden gitmesin
yeter.Karşılıksız aşk falan da değil.O da beni seviyor hissediyorum.
Hissedebiliyorum demişken.Ben hislerimi aldırdım
galiba.Hissedemiyorum artık.Bir tek bi kaç duygu bırakmış gidenler.Onları da
idareli kullanıyorum.Malum hayat.Yarın bir gün lazım olur.O zaman kullanırım.
Neyse sana biraz
benden bahsedeyim. Bu kadar.İşte o
arada bıraktığım boşluk beni oluşturuyor.Ben kocaman bir boşluğum.Varım ama yok
gibi.
Ha bi de aklıma
gelmişken.Muhabbet güzelse şekersiz içilir çay.Ama muhabbet güzel değilse
çıkarken çay parası değil şeker parası ödersiniz.Cafelerde içtiğin çaylara da
bayat deme.Bayat çay yoktur.Kötü muhabbet vardır.
Kalkıp kendine bir kahvaltı hazırladı.Bir yudum ekmek yiyebildi biraz peynir zeytin.Hiç iştahı yoktu zaten son günlerde. Ayrılık insanı zayıf düşürür. Çatalını masaya bırakıp bir sigara yaktı.Dertli dertli sigarasını içtikten sonra eşyaları hazırlaması gerektiğini hatırladı. Yatak odasına giderken holdeki boy aynasında kendine baktı kilo vermişti biraz tam emin olamadı annesi görse hemen anlardı.Yatak odasına geçip dolabı açtı. Azra'nın giysileri tek tek yatağın üzerine attı.Eline aldığı her hatıra acısını bir kat daha arttırıyordu.Kokusu hala üzerlerindeydi. Dolabın diplerine doğru geldikçe kırmızı bir havlu geçti eline.Kırmızı plaj havlusu.Beraber çıktıkları ilk yaz tatilini hatırladı. o günleri tekrar yaşamayı ne kadar da çok isterdi.Özellikle o yaz tatilini hiç unutamamıştı.Yine gitmek için sabırsızlanıyordu ama olmadı.Ayrılmak istedi Azra.Ayrılmak için bir neden göremiyordu Ali ama kadınların erkeklerin bilemediği çeşitli sebepleri vardır ve bizler o nedenleri hiçbir zaman bilemeyeceğiz. Umudunu yitirmedi, belki de barışırdı. Eşyalarını almak için birazdan burada olacaktı.Ona anlatabilirdi içinden geçenleri bir şans daha isteyebilirdi.Bu düşüncelerin arasında boğulup giderken kapı çaldı.Heyecanlandı.Üstüne başına çeki düzen verip kapıyı açmaya gitti. - Anahtarın vardı açıp girebilirdin. - Müsait değilsindir diye girmek istemedim böylesi daha iyi.Hazır mı eşyalar ? - Hazır sayılır geçsene içeri. - Peki fazla zamanım yok,lavaboyu kullanabilirim di mi? . Azra, yüzünü havluyla siler vaziyette banyodan çıktığı sırada Ali'nin manalı bakışlarını fark eder.Daha önceden biliyordu bakışları,dinlemeye tahammülü yok. Ali tam hazırladığı konuşmasına başlamak üzereydi ki giyotin titizliğiyle kesti sözünü Azra.
- Lütfen Ali bunları daha önce konuştuk bana hiç, bir şans ver filan deme ben gidiyorum, kendine iyi bak Azra yüzünü sildiği havluyu yere bırakır.Ali'nin hazırladığı bavulu alıp çıkar.Ali her şeyin bittiğini anlar artık hiç umut yoktur ağlamaya başlar. Gözü yerdeki havluya takılır. Azra'ya ait bi tek bu havlu kalmıştır elinde.Havluyu alır koklar, içine çeker,göz yaşlarını siler. Ali havluyu alıp yatak odasına gider yere serer ve secdeye durur.Namazını bitirir.Önce sağa sonra sola selamını verir. ve baaaam!!! sonra tekrar sağa... Ali'nin cansız bedeni usulca yere yığılır. Havlunun rengi kırmızıya dönmüştür. O çok istediği tatile gitmiştir sonunda ama bu sefer tek başına ve sanırım biraz daha sıcak.
Yüreğinin dehlizlerine ne kadar inersen in, gözünü korkunun körlüğü bürümüşse varabileceğin bir yer yoktur. Sessizliğe ses katarsan -ki bu İsrâfil'in Sûr'u gibi olacak- bir fare uykusundan uyanabilir.Göremediğin siyaha iyi bak. Acılarını da kapatabilmiş mi siyah ? Bir Seyyah kırk yılını geçiriyor yolda. Sen, yolun sonunu bir adım sonraya koymak isterken içine çektiğin zamanı ne kadar içinde tutabiliyorsun ? Aklının tuğlalarına dokun. Aralara sıkışmış sözcükler bulsan da duyumsadıklarını diline anlatmaya yetecek mi ? 1 kelvin değerindeki mum ışığını hayal ederken idama götürülen mahkumun yaşam ümidini de hayal et. Fakat, giyotin kafaya düşene kadar geçen o saniyelik dilimde mahkumun ne düşündüğünü hayal bile edemezsin. Kaçmak için bir köşe arıyorsun. Çemberin içinde olduğunu bilmeden... Yıldızın bir ucuna oturduktan sonra ağlayabilirsin. Gözyaşların sonsuzluğa doğru savrulur o zaman. Üstüne dökülen betonun farkına varmadan, çocuklar gelip üstüne isimlerini yazacaklar ve hareketsiz kalan sadece cismin olmayacak. Tütününü çarşafa sararken damlayan musluğu dinlediğin gecelerin oldu. Acizlik varken içinde kibrine nasıl yer bırakıyorsun ? Yüreğinin karanlık kıyılarından çıkamazken ''Seyyah olsaydım'' diyorsun. '' Eğer Seyyah olsaydım, yol aldıkça küçülür kendimi bir karınca gibi hissederdim.'' diyorsun. Oysa sen geçmişine bakamıyor, önünü göremiyorsun. Kalbinin kerpiçlerine yasla omzunu. Bacakların titreyerek yere çöküyor. Toprak, dizlerinden sonra vücudunu çekecek kendine. Yüzünü gömmüş olacaksın toprağa ve ayakların ve ellerin mühr-pay durmakta. Çünkü arafta olmaktır bu. Merak etme o seni ağlayacak/anlayacak.
Adımı unutalı uzun yıllar oldu.Ne kadar oldu onu da hatırlamıyorum.Zengin görünüşlü bir adama sattım adımı.Çok kötü durumdaydım.Günlerdir ağzıma içki sürmemiştim.Her zaman yaptığım bir şey değildir insanların önünü kesip para dilenmek.Adamdan şarap parası istedim.Güldü belli ki onun için değersiz bir miktardı.Adımı sordu,adımı söyledim.''Adını unutur musun'' dedi. Bir insan,neden başkasından adını unutmasını istesin garip bir adamdı vesselam. ''Senin istemene gerek yok ben zaten bu gidişle unuturum adımı'' dedim .Bizim gibi adamların ismi olmazdı zaten. Sokakta yaşayan adam derlerdi ya da tinerci.Neden sokakta yaşayıp çöp toplayan adama tinerci gözüyle bakılır.Sizler de doymak bilmeyen karınlarını doyurmak için çalışıyorsunuz bizler de. Karnınızı nasıl doyurduğunuzun bir önemi yok. Sizler beyaz keten örtülü sofralarınızda yemek yersiniz ben çöpten bulduğum ekmek parçalarıyla karnımı doyururum. Anneler! çocuklarınız sofrada ekmek parçaları bıraktıklarında ziyan olur diye onlara kızmayın.Merak etmeyin ziyan olmaz onlar benim kahvaltım, onlar benim akşam yemeğim.
Yumuşak bir yatakta yatıp yorgana sarılmayı da çok uzun zaman oldu.Benim de yatağım var aslında, parkta gördüğünüz eski püskü bank benim yatağımdır mesala. Gündüzleri insanlar gelir oturur,sevgililer gelir ama gece oldu mu benimdir orası, benim adsızlığıma rezervasyonludur orası geceleri.Gördüğünüz her bankın sahibi vardır bu parkta.Bir keresinde çöpe yatak atmışlardı.Sonunda yumuşak yatağım oldu diye sevinmiştim ama olmadı yatamadım üzerinde, çok yumuşak geldi o kadar alışmışım ki bankın kemiklerime batan sertliğine.Gittim çöpe attım.Ben de çöpe bir şeyler atabiliyorum.
Her gece olduğu gibi kafamı yastığa koyduğum gibi onu düşünmeye başladım.Geceleri onu düşünmeye ayırmıştım resmen.Onunla ilgili hayaller kuruyordum sürekli.Hayal kurmak hayattaki en güzel şey bence çünkü; orda her şey yolunda gidiyor.Gerçek hep acı veriyor. Nasıl tanışabileceğimi düşünüyordum.Sonra tanışıyordum.İlk buluşmamızdaki akışı bile düşünüyordum.Doğum gününde ne sürpriz yapacağımı bile planlamıştım.Önümüzdeki bir yılın planını yapmıştım nerdeyse.
Planladığım tanışmayı bir türlü beceremedim Onu görme sevinciyle umudumu çantama koyup okula gidiyordum ana olmadı okul tatile girmesiyle umutlarımda tatile girdi.Memlekete gittim.Duramadım fazla, geri döndüm.Onunla aynı şehirde olmak,aynı otobüste yolculuk etme ihtimali bile yetiyordu.
Bir sabah yine alarm sesinin ızdırap veren sesiyle işe gitmek için uyandım.Otobüs durağına yürüdüm akbilimin bittiğini hatırladım.Paraya kıyıp yirmi lira yüklettim.Otobüse bindim.Sabah mağruruyla şehri seyre dalıp durakta bekleyen insanları izliyordum.Sonra O bindi otobüse.O binince sanki otobüse bahar geldi.
Geldi yanıma oturdu.Bundan daha güzel fırsat olamazdı herhalde.Konuştum onla, anlattım derdimi.Her şey hayallerimde olduğu gibi gidiyordu.Çok mutluydum öyle mutluydum ki ''herkese benden çay'' diye bağırasım geldi.Otobüste olduğumu hatırladım,kendime geldim.Ben sohbete dalmışken karşımda oturan teyze,geçen zamanın üzerinde bıraktığı kırışık elleriyle dokundu bana.
-Evladım iyi misin? Yarım saattir kendi kendine konuşuyorsun.
-Yok teyze ne alakası var yanımdaki kızla konuşuyorum,görmüyor musun?
-Evladım, orada kimse yok.
-Sen kimle konuşuyorsun canım,iyi misin?
-Ya karşımda bi teyze var senin olmadığını söylüyor.
-Ne teyzesi? Sen iyi misin?
-İyi değilim ben
Otobüsün durduğu ilk durakta indim.Otobüstekiler bana bakıyordu.Ben, O'na ve teyzeye bakakalmıştım. Ne olduğunu anlamaya çalışıp düşüncelere dalmıştım.Otobüsten gelen boş akbil sesi dağıttı düşüncelerimi.Başladım koşmaya nereye koştuğumu da bilmiyordum.Nereye gitmeliydim bilmiyordum.Hasta olduğumda eczaneye gidip ilaç alırdım ama bu farklı bir durum. Psikoloğa mi gitmeliydim acaba? evet evet psikoloğa gitmeliydim. Koşmaktan yorulmuş,kan ter içinde kalmıştım.Hızımı düşürüp yürümeye başladım.Yürürken de sağa sola bakıp psikolog arıyordum.Buldum bir tane daldım içeri.
-Doktor hanım bana yardımcı olun ben kafayı yiyorum galiba hatta yedim bile.
Doktor beni duymuyordu cevap vermedi.Sesimi yükseltip tekrar konuştum.Yok hiç yaşam belirtisi yok.
-Ne oluyor lan! bütün şehir birlik oldunuz bana oyun mu oynuyorsunuz?
Kapı açıldı, O geldi.Dedim ''yok artık senin ne işin var burda''.Cevap vermedi. Tekrar sormaya çalıştıım ama olmadı sesim çıkmadı.Deli gibi bağırdım ama yok ses gitti ya da kulaklarım gitti emin olamadım.Ellerim kaybolmaya başladı sonra.Aynaya baktım yavaş yavaş silinmeye başlıyordum.Sanki biri Photoshop'la opaklığımı düşürmeye çalışıyordu.Tanrı, böyle Photoshop kullanmasını nereden öğrendi.O' na baktım doktorla bi şeyler konuşuyordu.Ne konuştuğunu çok merak ettim ama öğrenemedim.Tamamen silinmiştim artık.
- Ulan! dedim oldu mu şimdi gitmek, akbile de yeni yirmi lira yüklemiştim yazık oldu.
Büyük bir şehre ilk adımlarınızı attığınızda, yaptığınız, insanların yüzüne bakmak, onları izlemek olur. Topal Ali, şehre ayak bastığından beri, kış güneşinin yere vurduğu eksik gölgeler arasında aksak adımlarla yürüyor, o gölgelerin sahiplerini dikkatli bir şekilde izliyordu. Kadifeden kahverengi ceketi, dizleri köhneleşmiş pantolonu, siyah kösele ayakkabıları ve siyahın arasına sıkışmış,tel tel ak olmuş saçlarıyla, bulunduğu çemberin içinde farklılık gösteriyor; fakat klonu olmayan bir insandan daha farklı bir canlı olamıyordu. Telaşlı adımlar... Hızlı ayaklar... Tekinsiz manevralar... Kara sinekler... Köy uykusunda, üzerinde yorgan, ayak baş parmağının üstünde, ayak baş parmağını hareket ettir. Sol elinin serçe parmağında, sol elinin serçe parmağını yavaşça kaldır. Diz kapağında, bacağını sağa doğru çevir. Duvarda, kafanın altındaki ölümü tut, ayağa kalk, dört bir yanını çevirmiş hayatın üstüne yapıştır onu. Topal Ali, gördüğü her insanı, hayatla ölüm arasındaki kararsızlıklarına son verdiği kara sineklere benzetiyordu. Şu kara sineklerin yüzüne baksana, her çehrede saklanan, unutulan korku... Sağ tarafından geçen, siyah bukleli saçlı kadın, gözaltı torbalarına saklamış.Sol çaprazındaki bankta oturan yaşlı kadın, kirpiklerine saklamış. Yanından geçen adam, beklediği zamana saklamış. Babası... Babası, nereye saklamıştı ?
Topal Ali, babasını son kez gördüğü gece, evin salonunda, annesinin ona şeker pancarından yaptığı arabayla oynuyordu. Sedirde oturan annesi Yasin okurken, babası camdan, evin karşısında bulunan mezarlığa bakıyordu. Saatlerdir o camın önündeydi. Yüzünü yavaş yavaş yere doğru düşürdü. Sedire oturdu. Topal Ali, babasına baktı. Yüzünde ilk defa böyle bir ifade görüyordu. Babasının gözlerindeki korku yere bakıyordu. ''Gidiyom ben.''dedi. Korkusu, suskunluğunu yeniyordu. Topal Ali oyuncağını bırakmıştı ama annesi Yasin okumaya devam ediyordu. Babası bakışlarını mıh gibi yere sabitlemişti,
─ Şehre gidiyom ben. Burda yaşayamam. Görmüyo musun? Uyuduğum, uyandığım evin yanında bir mezarlık var. Korkuyom ben, ölmekten korkuyom.
Babası korkuyor, susuyor. Annesinin, Yasin okurken ağzından çıkan fısıltı derecesindeki sesi, evin salonundaki sessizliğe karışıyordu. Babasının yaşadığı korku, söylediği kelamların yanında dolaşıyordu,
─ Geçen, Hamid'le konuştum. Şu bizim Osman Dayının torunu var ya... Şehre git, dedi. Orda kimse ölmekten korkmuyo. Çünkü ölümü unutuyorlar, dedi. Gidicem işte bende, ölümü unutucam.
Sedirden kalktı babası. Arkasında bırakacağı ilk kapıya doğru yönelirken, attığı adımlar zemindeki tahtaları gıcırdatıyordu. Annesi, uhrevi dünyanın içine bırakmıştı kendini. Topal Ali, babasının arkasından koştu. Evin kapısından çıktığında, dışarıda zifiri karanlık vardı. Koşmaya devam ederken, ayağı bir taşa takıldı ve yüzünün üstüne düştü. Acıyla bağırıyor, babasının gidişini, karanlığın içinde yavaş yavaş kayboluşunu izliyordu. Ölümden korkuyordu babası ve şehre gidiyordu. Şehirdeki insanlar, ölene kadar, ölümden korktuklarını unutuyorlardı.
Topal Ali, kendisine çarpan adamın omzuna verdiği acıyla, geçmişin iziyle bağını koparıp, yaşadığı ana geri döndü. Saatlerdir yürüyordu ama şehrin neresinde olduğunu bilmiyordu. Otobüs duraklarını gördü. Aksak adımlarını hızlandırdı. Beyaz bir kulübenin önündeki, siyah saçlı, gür bıyıklı adamın yanına doğru geldi. Gideceği yeri sorması gerekiyordu,
─ Selamun Aleykum Dayı. ─ Aleykum Selam. ─ Dayı, Zincirlikuyu mezarlığına nasıl giderim? ─ Birazdan buraya bir otobüs gelecek, ona bin. Son durakta in. Orada sor gösterirler.
Otobüs, şehrin iki yakasının arasına kurulmuş köprüden geçerken, Topal Ali, şehrin üstüne çökmüş, sis bulutuna bakıyordu. Sis, sadece taş yapıların üstüne değil, taş yapıların camlarından içeri giriyor, insanların derilerinin içine sızıyordu. Korkuları gibi... Günahları gibi... Sis bulutunu yarıp, göğe doğru yükselen gökdelenlerde yaşayan insanlar, Allah'a daha yakın olmayı mı, yoksa topraktan daha çok uzaklaşmayı mı istiyordu ?
Topal Ali, otobüsten inmiş, mezarlığın yerini öğrenmiş, büyük kapıdan ağır adımlarla geçmişti. Uzakta gördüğü adam,bankta oturuyordu. Bankın arkasındaki duvarda kazma, kürek vardı. Mezarcı olduğunu anladı. Mezarcının yanına yaklaştıkça, şapkasının altından akan teri, aklaşmış bıyıklarını, yere bakmaktan yorgun düşmüş yeşil gözlerini gördü. Babasının mezarının yerini bilmiyordu. Titrek bir sesle, ''Dayı,Selamun Aleykum'' ,dedi. Mezarcı yere bakan gözlerini hiç kaldırmadan '' Aleykum Selam'' ,dedi. ''Dayı, ben şehre yeni geldim'', dedi, Topal Ali.''Bir mezar arıyorum. İsmi Memet Karataş''.Mezarcı, ''İsim bilmem ben yiğenim. Onu mezarlık müdürlüğüne sorucan, onlar gösterirler. Hadi selametle'', dedi. Oturduğu yerden kalktı, kazmasını, küreğini omzuna atıp, yürümeye başladı. Dört, beş adım attıktan sonra durdu. Topal Ali, ona arkasından bakarken, Mezarcı kafasını çevirdi. Topal Ali'nin gözlerine baktı, ''Senin neyin olur bu adam?'' ,dedi. Gözlerindeki tanıklık, sesini değiştirmişti. ''Babam'', dedi, Topal Ali. ''Babam olur''. Mezarcı, kazma, küreğini aldığı yere geri koydu. Mezarcı önde, Topal Ali arkada. Yürümeyi öğrenmenin zamanı gelmişti.
Mezarlıkların olmadığı, ağaçların çevresini kapattığı, bir barakanın önüne geldiler. Mezarcı, cebinden çıkardığı anahtarla barakanın kapısını açtı ve içeri girdi. Kapıyı açık bıraktı.Topal Ali, hiç düşünmeden, Mezarcının ardından barakaya girdi. Barakanın içini gün ışığı aydınlatıyordu. Mezarcı, koridorun duvarında bulunan sigorta kutusundan, iki siyah düğmeyi yukarı doğru kaldırdı. İki adım geri geldi. Eğildi. Yerdeki halıyı kendine doğru çekti. Elindeki anahtarı, yerdeki anahtar yuvasına soktu ve çevirdi. Anahtarı kendine doğru çekince, yerdeki tahta zeminden dikdörtgen bir parça yukarı doğru kalktı. Topal Ali'nin suratına sarı bir ışık hüzmesi vurdu. Mezarcı, merdivenlerden mahzene doğru indi. Topal Ali, merdivenlerden ağır adımlarla inerken, yerden tavana kadar uzunluktaki rafları, rafların üstündeki siyah konserve kutularını gördü. Merdivenden indikten sonra durdu. Mezarcı, uzun koridorun sonundaki alt raftan bir tane siyah konserve kutusunu alıp, Topal Ali'nin yanına doğru,yere bakarak, yürümeye başladı. Yanına geldiğinde yere koydu siyah konserve kutusunu. Mezarcının sesi, mahzenin içindeki hava ile siyah konserve kutularının arasında sıkışıp kalacaktı,
─ Evlat, bu şehir, çocuklarını bırakıp giden adamlarla dolu. Biz burada ölüleri sabah gömeriz. Sonra geceleri ben çıkar bakarım, sabah gömdüğüm ölülere. Niye biliyor musun? Toprak, bazı ölüleri kabul etmez. Onları yeryüzüne doğru iter. Bende yeryüzüyle toprağın arasında sıkışıp kalmış ölüleri toplar yakarım. Yakarım ama duman çıkmaz. Küllerini alır, bu konserve kutularına koyarım. Babalardan son kalanı, çocuklarına vermek için.Ben senin babanı nasıl hatırladım biliyor musun? Sen babana benziyorsun. Alnındaki çizgiler, babandan kalmış. Unutmam ben, unutmam. Gömdüklerimi değil, yaktıklarımı unutmam. Evlat... Bu şehre iyi bak. Bu şehre bir yetim adımını attığında, insanlar güneşi göremez. Bu şehrin gecesinde, bir babanın günahı yakılırsa, dumanı sis bulutu olur; sabahında, şehrin üstüne çöker.
Topal Ali, elinde konserve kutusuyla şehre son kez bakarken, babasına da son kez bakıyordu. Şehrin üstündeki sis bulutu dağılıyor ve bir çocuk sis bulutunun içinde kayboluyordu...