A.

A.

7 Aralık 2014 Pazar

OLUR DA KOŞARSIN BİR GÜN TERLİ TERLİ SEVME HASTA OLURSUN

                 OLUR DA KOŞARSIN BİR GÜN TERLİ TERLİ SEVME HASTA OLURSUN


Vazgeçmek ne garip
Ya da karar verememek
Karar veremedik bi de kaçırdık otobüsü
Bir sonraki durağı duyamadık
Aktarma yapacaktık belki de
Ama sen aktarma
Boş çıksın akbilin
Olmasın cüzdanında 5 liran
Yükleyeme
Matruşka
Geçenlerde öğrendim bu kelimeyi kullanayım dedim
Kuuul gözükür dediler
Bana kızma
Elleri değsin istemezdim
Gözleri baksın
Duyguları tatsın
Yanında dursun istemezdim
Kızma bana
Yağmur onlara yağarken
Bize ağlasın isterdim
İyi bir defans olmak isterdim
Ama kalede sen ol
Güven ver Muslera gibi
Tabi olur ara sıra dengesizlik
Hata da yapabilirim
Bırak şimdi ofsayt taktiğini
Hücum edelim biz
Kızma bana
Biz hava atmayı karlı yokuşlarda ayakta kaymaya çalışırken sırt üstü düşüp nefesimiz kesilirken öğrendik.
Biraz öküz
Biraz ayarsız
Biraz dengesiz
Biraz olabiliriz.
Ama kiraz gibi baktığında
Hatrımdadır gülüşlerin
Mevsim ayırtetmeksizin.

12 Temmuz 2014 Cumartesi

Kalemden başka yol var mı ?


Kendimizi kurşuni renkli bulutlardan aşağı bıraktık. Boyumuzu aşan dalgaların vurduğu iskeleye düştük.


Bir pazar sabahı uyanırsın, uykulu gözlerinle aynaya bakarsın, masanın üzerindeki kalemle saçlarını topuz yaparsın, penceremden içeri gökyüzünü davet edersin diye; Ocağın kor kalıntısında, ceketimin iç cebinde bir bahar taşıdım sana. Kardeleni açan saçlarına Gökkuşağından taç yapmak için gördüğüm insanların gözlerinden renkler çaldım. Cırcır böceklerinin sesleri, gürültüyü bastırıyordu. Işığın pütürgelere sıkıştığı topraklara mucize olan Samanyolu gibi yolumu aydınlattın.Çocuk parkının önünden geçerken, ellerinden kopan mülteci çocukların gülümsemelerinde mutluluğu gördüm. Sen görmedin, omzuna konmuş kelebeğe sus işareti yaptım. ''Şu kısa ömründe yaşanacak en güzel yeri seçmişsin.Sus ve yaşa.''dedim.


Güz bahçelerinde koştuk. Ay çiçeklerinin arasında kayboluyor, papatyalara dokunuyor, korkulukları korkutuyorduk.


Dudaklarına değen her harf notaya dönüşüyor, dinlediğim en güzel şarkı oluyordu. Uzaklara dalıp gitmelerin, gittiğin yerlere devrimi götürüyordu. Kazağını dirseğine kadar sıyırınca öne çıkan saat ahir zamanı tersine döndürüyordu. Masada duran bardağı sıkıca tutmuştum.Ellerimdeki küçük depremleri gördün mü ? Biliyordum. Sessiz kaldığında ne yaptığını, masanın üstüne ellerini nasıl koyduğunu, utandığında gözlerini ne tarafa doğru kaçıracağını -yağmurlu bir günün akşamında sana dair ne varsa- göreceğimi biliyordum. Sevdiğim filmlerden sahneleri gözlerinde izleyeceğimi nereden bilebilirdim ki ? Belki de olmaz denilen bir Ütopyanın ilk insanı sendin. Bunu kim bilebilirdi ki ? İlkel insanların zıpkınlarından kaçmış bir balık kadar yorgundun. Aborjin kabilesi kanolarını yapmasaydı ben burada, senin karşında olamayabilirdim. Her insan birbirine temas eder değil mi ? Kum fırtınasının ortasında kalmış bir bedevi gibi dizlerini çökmüş, fırtınanın geçmesini bekliyordun. Bir kedi oturduğun sandalyenin altından geçiyordu. Sessizce söylemiştim ona, '' Hayır, onu rahatsız etme. Biliyorum. Sen onu çok seviyorsun ama o da seni uzaktan seviyor. Bu da yetmez mi ? ''


Çınarların altında yürüyorduk. Sustum. Konuşmak anlamsızdı. Gönlümde, Sanayi Devriminin buharlarının tütmediği en güzel yerdeydin. Kime ederdim ki şikayet ?


Dedim ya, senin yanında sessizlik benim harcımdı. Kendimi Kafka gibi hissediyordum. Dönüşümün ertesinde seninle yürüyordum. Sğırcık sürüsü, kanatlarına takılmış uçurtmalarla semada zikr ediyorlardı. Sana müjdelenen doğu gölgelerimizi kırıyordu. Can kalmıyor, çağ kalmıyordu. Güneş, yaramaz bir çocuk gibi geç batıyordu. Bir anda kendimi bir kaldırım taşında otururken buluyordum. Zamana küfür ediyordum. Seninle geçirdiğim zaman saniye gibi nasıl gelip geçmişti ? Dünya ve Zaman hızlı, ben değildim. Zamana bir küfür daha sallıyordum. Sonra omzuma bir kuş konuyordu. Neyse ki gömleğimin cebine utangaçlığını koymuştum. Kuş, avucumun içindeki utangaçlığına bakarken en büyük sırrımı söylüyordum, '' Ben Ay'a gidiyorum''


Ben seninle hep konuşacağım ama sen beni duymayacaksın.







                                          metin arslan

23 Haziran 2014 Pazartesi

Müstesna Hanım'ın Davetsiz Misafiri



                   Haziranın güzelliği balkonlara vurmaya başladığı gün, Müstesna Hanım, elinde bir kap ve taze fasülyesi ile balkona çıkardı. Bir yandan sokaktan geçen insanları, parktaki çocukları,gülen gözleri ile izler; bir yandan ise taze fasülyesini ayıklardı. Haziranda yenirdi fasülye. Her sebze, meyvenin -tadına varmak için- bir zaman dilimi vardır, diye düşünürdü. Kışın domatesi evine bile sokmazdı. Mayıs yüzünü gösterince köyünden madımak ısmarlardı. Balkona çıkmadan önce kapıcı Asım Efendi'ye, yarım kilo kuşbaşı et almasını söyleyecekti. Nasıl da unutmuştu. Yaşlılığın getirdikleri işte, diye söylendi. Elindeki son fasülyeyi ayıkladıktan sonra, masadan destek alarak ayağa kalktı. Bacaklarındaki varis yürümesini iyice zorlaştırmaya başlamıştı. Duvardan, kapıdan, sandalyeden, elini koyup destek alabilecek her yere dokunarak kapıya yanaşmıştı. Kapının yanındaki diyafondan Asım Efendi'ye seslendi.Yarım kilo kuşbaşı et almasını söyledi. Diyafonun yanından ayrılmadan başka unuttuğum bir şey var mı ? diye düşünmeye başladı. Yoğurt vardı. Daha dün aldırmıştı. Bir kaç tane salatalık vardı. Onlar da cacık yapmaya yeterdi. Bir şey de unuttuysak elbet hatırlarız deyip, ağır adımlarla, etrafındaki eşyalardan destek alarak balkona doğru yöneldi. Kapıdan balkona olan yolu tam yarılamak üzereyken, yemek masasının altından bir fare fırladı ve koridora doğru kaçtı. Müstesna Hanım, fareyi gözlerinin ucuyla takip etti. Fare arka tarafına doğru kaçtığı için dönüp bakamadı. Bacakları parkeye yapışmış gibiydi. Korkudan sol gözü seğirmeye başladı. Şok anını atlattıktan sonra, hareket edebildiği kadar hızlıca balkona doğru gitti. Balkona çıkıp, kapısını kapattığında nefes nefese kalmıştı. Uzun zamandır böyle bir korku hissine kapılmamıştı. Nereden çıkmıştı şimdi bu davetsiz misafir. Emekli olduktan sonra evine bir insan evladını bile davet etmemişti. Zaten kimi kimsesi de yoktu. Komşularla camdan muhabbet eder, ''Müstesna Hanım, size çaya gelelim'' diyen olursa, ''Yok hemşire. böyle daha iyi'' derdi. Bu fareden nasıl kurtulacaktı ?

                   Sırtını balkon kapısının camına yaslamış, cesaretini toplamaya çalışıyordu. Yavaşça etrafında dönerek, kapının camından koridora doğru bakmaya başladı. Odaların ve mutfağın açık kapılarından gelen gün ışığı koridoru aydınlatıyordu. Fare görünmüyordu. Büyük ihtimalle mutfağa kaçtı, diye düşündü. Mutfağa gidip bakmak istiyordu ama bacaklarındaki hastalık korkuya dönüşmüştü. Ah Müstesna Hanım diye söylendi. '' Şimdi şu evde bir adam olsaydı, düşünmene bile gerek kalmazdı.'' Haksız da sayılmazdı. Gençliğinde ne delikanlıları peşinden koşturmuştu da, o güzel yüreğini tek bir adama bağlamış, arkasına bile bakmamıştı. Banka şirketinde çalıştığı zamanlar, öğle yemeğine gittiği lokantanın sahibi Haydar Beye gönlünü kaptırmıştı. Müstesna hanım, Ayhan Işık'ı çok severdi. İnsanlar çift yaratılırmış derlerdi ya, Haydar Bey, Ayhan Işık'ın ikiz kardeşi gibiydi. Aynı ince bıyıklar, yana taranmış saçlar, o esrarengiz bakışlar... Haydar Bey'de, Müstesna Hanım'ı gördüğü ilk an gözlerini onun üzerinden ayıramamıştı. Papatya desenli entarisi, sarıya düşen açık kahveden bukleli saçları, bozkır sonsuzluğunda ela gözleri ile Haydar Bey'in kalbindeki çatlakları, kuraklık sonrası gelen yağmur edasıyla doldurmuştu. Ah o zamanlar ne güzeldi değil mi Müstesna Hanım? Kamburun Bahçesinde gazoz içerdiniz. Her yeni çıkan Ayhan Işık filmine büyük bir heyecanla gider. Film bitene kadar ellerinizi birbirinizden ayıramazdınız. Fakat; her güzelliğin bir sonu vardı, değil mi Müstesna Hanım ? Haydar Bey'in lokantası kapanmak üzereydi. Borca batmıştı iyice. Lokantayı kapatması gerekiyordu. ''Olsun'' demişti Müstesna Hanım. '' Ölüm yok ya sonunda.'' Ölüm yoktu ama ayrılık vardı. Haydar Bey hiç bir açıklama yapmadan bir gecede ortadan kaybolmuştu. Nereye gittiğini, ne yaptığını hiç kimse bilmiyordu. Gittiği yerden bir mektup bile yollamamıştı. Müstesna Hanım, o telef edilmiş günden sonra, Haydar Bey'in adını ağzına bile almadı. Yıllar geçmişti aradan ama ne kızgınlığı geçmişti, ne de sevdası.

                   Müstesna Hanım, yaşadığı korkunun geçmişe açtığı pencereden içeri bakarken, balkon kapısının camından yansıyan yüzünü fark edince, şimdiki zaman dönüşü yaşlı vücudunun irkilmesi ile olmuştu. Yüzüne dikkatle baktı. Korku insanı daha çok yaşlandırıyormuş, diye düşündü. Saçlarındaki beyazlar, yüzündeki kırışıklıklar, göz altı torbaları, şu kısa süre içinde daha da belli olmuştu sanki. Kapı zili çalınca, Müstesna Hanım'ın dalgın yüzü dağılmış, gözleri kapıya doğru yönelmişti. Asım Efendi gelmiştir, diye düşündü. Farklı bir kimse de olamazdı. Yıllardır kapısının zilini çalan tek insandı Asım Efendi. Balkonun kapısını açtı. Kapıya doğru yöneldi. Tam kapının yanına geldiğinde evinde bir fare olduğunu hatırladı. Kapıya kadar gelmesinin cesaretle hiç bir alakası yoktu. Ne lanet şeydi şu yaşlılık. Ne yapacağım ben bu fareyle, diye söylendi. Asım Efendi'ye mi söyleseydi? O kesin yakalardı. O zaman eve girmesi gerektiğini düşündü. Olmaz. Müstesna Hanım kendin halledeceksin, diye söylendi. Bankadan emekliye ayrıldıktan sonra, kendini eve kapatmış, dış dünyadan da kendini emekli etmişti. İlk başlarda ara sıra da olsa dışarı çıkardı. Yıllar geçtikçe, yaşlılığın da etkisiyle,evden çıkmaz; eve de kimseyi sokmaz oldu. İnsan, bir yaştan sonra kendinden başka bir tek yalnızlığa katlanabiliyordu.

                   Asım Efendi'nin ikinci kere kapının zilini çalmasıyla, Müstesna Hanım kısa süreli bir paniğe kapıldı. Karar vermişti. Bu davetsiz misafiri bir şekilde evinden çıkaracaktı. Kapıyı aralıklı bir şekilde açtı. Asım Efendi elinde poşetle bekliyordu. ''Müstesna Hanım, kuşbaşı etinizi almıştım.'' diyerekten poşeti uzattı. Müstesna Hanım, poşeti alırken gözlerini koridora doğru çevirdi. Alçak bir sesle '' Teşekkür ederim Asım Efendi'' dedi. Kapının yanındaki portmantonun alt gözünden cüzdanını aldı. Parayı uzatırken, ''Senden bir şey daha isteyeceğim. Bana, tutkal alır mısın Asım Efendi?''Asım Efendi, Müstesna Hanım'ın alçak bir ses tonuyla konuşmasına, gözlerini sürekli koridor tarafına kaçırmasına çok şaşırmıştı. Sanki evde birisi var gibi davranıyordu. ''Tamam. Hemen alırım'' dedi Asım Efendi ve düşünceli bir şekilde merdivenlerden aşağı doğru inmeye başladı.

                    Müstesna Hanım, kapıyı kapattıktan sonra, sırtını kapıya dayamış planını düşünüyordu. Asım Efendi tutkalı getirince, bir gazetenin üzerine sürüp, odaların, mutfağın girişine koyacaktı. Bir de kilerde dikdörtgen şeklinde, tahtadan yapılma eski bir fare kapanı vardı. Babasından kalma bu evde küçükken evlerine bir kaç kere fare girince babası fare kapanı yapmıştı. Salonun ortasına da fare kapanını koyduktan sonra, planın bekleme kısmına geçecekti. Beklemek en zoruydu. En fazla 2-3 gün sürer, diye düşündü. Bu süre zarfında evde nasıl duracaktı ? Ağır adımlarla, gözlerini pür dikkat şekilde açarak, koridorun sonundaki kilere doğru yürümeye başladı. Mutfağın yanından geçerken, açık kapısından içeri baktı. Yavaşça eğildi, içerideki masanın altına baktı. Fare mutfakta yoktu. Ayağa kalktı. Yürümeye devam etti. Yatak odasının önüne geldiğinde kapının yanından yavaşça kafasını uzatarak içeri baktı. Fare orada da yoktu. Kilere doğru yürümeye devam etti. Kilere geldiğinde fare burada olabilir diyerekten etrafına bakındı. Kiler dolabının üst raflarında sebze, meyve vardı. Alt gözlerine ise eski, püskü kullanmadığı eşyalarını koyuyordu.Eğilirken, kapanın nerede olduğunu hatırlamaya çalıştı. Sağ gözde mi, yoksa sol gözde miydi ? İlk önce sağ gözü açtı. Fare kapanını arka taraflara sıkıştırılmış bir şekilde buldu. Kapanı aldı. Kapağı kapatırken yavaşça ayağa kalktı. Kilerin önünden koridora doğru yürürken, arkasından gelen ses onu durdurdu. Olduğu yerde kalmıştı. Bu kulağında yankılanan ses, fare sesiydi. Müstesna Hanım, ani bir hareketle arkasına döndü. Hiç olmadığı kadar cesaretlenmişti. Ses, o açmadığı kiler dolabının altındaki sol gözden geliyordu.Fare kapanını kurdu. Kilerin girişine koydu. Tekrardan dolabın önüne geldi. Eğildi. Yavaşça sağ gözü tekrar açtı. İçindeki kol genişliğindeki sopayı alıp, gözün kapağını kapattı. Fare ses çıkarmaya devam ediyordu. Planını yapmıştı. Sol gözü aniden açacak, sopayı farenin kafasında patlatacaktı. Başka çaresi kalmamıştı. Biraz önceki korkak, yaşlı Müstesna Hanım'ın yerini; genç, gözlerinde şiddet belirtileri olan Müstesna Hanım almıştı sanki. Derin bir nefes aldı. Aniden sol gözün kapağını açarken, sopayı tuttuğu elini havaya kaldırdı. İşte şimdi, tam bu anda hayat durmuş olsaydı, Müstesna Hanım'ın hareketsiz kalmasını, hayatın durmasına bağlayabilirdik. Fakat; hayat durmamıştı. Müstesna Hanım'ın gözlerinin içi gülüyordu ama gözlerinden akan yaşlara da engel olamıyordu. Elindeki sopayı yavaşça yere koydu. Ayağa kalktı. Ağır adımlarla, koridordan geçip, balkona doğru yürüdü. Ses çıkarmamaya dikkat ediyordu. Çünkü, bir anne fare ve dört yavrusunu rahatsız etmek istemiyordu.

                        Müstesna Hanım, balkonda oturmuş, bir yandan taze fasülyesini ayıklıyor; bir yandan da güleç gözleriyle, güneşin altında oynayan çocukları, sokaktan geçen insanları izliyordu. Belki de evinde bir fare olduğunu unutmuştu bile. Ah Müstesna Hanım! Şu yaşlılık ne güzel şeydi değil mi ?

                   


                                                                                                                   metin arslan

2 Haziran 2014 Pazartesi

Boş Apartman

Ruhumuza sirayet eden insanlar,
adımlarımızın anlamlandırdığı topraklar
bulamadığımızdandır
bu dört duvara sıkışıp kalmışlığımız.




               Gölgelerinin bile terk ettiği insanlarla aynı apartmanda yaşamak, ahşap merdivenlerden gelen çiğ hiçlik kokusu, geceleri sokak köpeklerinin gelip apartmanın önünde uyuması, bana, dünyada değil de; uzay ve zaman dışında bir boşlukta yaşıyormuşum gibi bir his veriyordu. Boşluğun içindeki gölgesiz yalnızlardık biz. Gündüzün renklerine gözümüzü kapatıyor, gecenin siyahında kendimizi buluyorduk. Ay ışığının hüzmesi, beyaz ahşap çerçeveli camlardan yüzümüze vuruyor, yüreğimizin tünellerinde kalmış beyaz çocuklara elini uzatıyordu. Sessizlik, çocukluğumda mahalleye gelen dönen salıncaklardı. Salıncağa binip sessizlik etrafında dönüyorduk. Ellerimizi gök yüzüne doğru açmış, rüzgara fısıldıyorduk hikayelerimizi. Dildeki evinden sokağa taşanlar gözlerimize dokunuyordu.

              ''Bozkırın ortasında, güneşten rengini almış buğday başaklarını elleriyle teker teker koparıyordu. Vişneye çalan kırmızı yemeni başının üstünden boynuna doğru düşüyor, ah'lı saçları ay ve güneşi yan yana getiriyordu. Gözleriyle ayak uçlarına bakarak bana arkasını dönüyor, doğudan doğan güneşimi doğudan batırıyordu.''Zamanı bekleme'' diyordu. Koşarak, bir yıldızın elinde büyümeye gidiyordu.''
Yaşlı adam hikayesini anlatırken sol elinde tuttuğu bakır rengi pusuladan gözlerini ayırmamıştı. Hikayesi bitince masada duran sürahiyi aldı ve suyu bardağın yarısına kadar doldurdu. Suyu içtikten sonra, pusulayı avucuna sıkıştırdığı eliyle, masanın kenarından destek alarak ayağa kalktı. Yarım adımlarla, hiç bir şey söylemeden evimden çıktı. Yaşlı adam, ikinci katta oturuyordu. Merdivenleri çıkarken ayak seslerini duyuyordum. Tak... Tak... Tak... Biraz sonra; Tak,Tak,Tak. Kapı çalmıştı. Açtığımda karşımda genç bir kadın vardı. Saçları, şehirde kaybolmuş; sahil kasabasında kendini bulmuş bir lodos gibi dingin ve dağınıktı. Dudağının etrafındaki çukur, hipnotize etkisi yaratıyor ve beni Medusa şelalesine düşürüyordu. Canlı bir ufuk çizgisine bakıyordum. Deniz ve Gökyüzünü ayıran bu güzellik evime ilk adımlarını atıyordu. Masanın üstüne -kırmızı vosvos- oyuncak arabayı koymuştu. Sandalyeye oturuşunu dünyayı anlamlandırmaya çalışan bir bebek gibi izliyordum. Sol eliyle arabayı masanın üstünde ileri doğru hareket ettirdi. Araba, uçurumdan yuvarlanır gibi masadan boşluğa doğru yağ gibi gidiyordu; fakat arabanın ön tekerlekleri boşlukta kalmış, arka tekerlekleri ise masanın üstünde kalmıştı. Bakışlarını bana çevirdi. Sesi ilkbahar esintisi gibiydi;
            ''Aramızdaki mesafe yirmi sekiz adımdı. Ona giden yolları hep hesaplardım. Üstünde gri kazağı vardı. Yanında bir lamba; kırmızı, sarı, yeşil renkli. Durduğum yerden, insanın doğa kadar güzel ve hayatında insan kadar acımasız olabileceğini görüyordum. Yüreğimin çatlaklarına gömülüyordum. Bedenim ise acz tutuyordu.''
Hikayesi bittiğinde açık kalan kapının aralığından dördüncü katta oturan yaşlı kadın belirmişti. Bembeyaz bir kadındı. Saçları küt kesimdi. Diz altı beyaz bir etek ve nakışlı bir cepken giymişti. Genç kadının yanına oturunca boynundaki inci kolye camdan gelen gün ışığı ile parlamıştı. Elindeki tel tokayla oyuncak arabanın boşlukta kalmış tekerleklerini masanın üstüne doğru iterken, yüzünde ufak bir tebessüm oluşmuş ve saniye geçmeden yerini durgunluğa bırakmıştı. Genç kadın ise arabaya bakmaya devam ediyordu. Belki de onu hiç fark etmemişti. Yaşlı kadın, camdan dışarıyı izliyordu. Titrek bir sesle;
            '' Bi anlam aramaya çalışıyordum. Onun dünyasını gördüğüm, ilk ve son kez sarıldığım günü düşünüyordum. Neden diyordum. Neden insan acıya bu kadar çok temas eder? Neden iç içe yaşar? Acının pansumanı alışmak mıdır? Sonra bir sabah uyandım. Aynaya baktığımda onu gördüm. Sonunda olan sana acı verene dönüşmekti. Artık sen değil, o olmaktı.''

             Evvel zaman içinde kalmıştık. Yakılmış ama tekrar kibrit kutusunun içine koyulmuş kibrit çöpleri gibiydik. Karanlığın içinde kalmış, sessizliğin hüküm sürdüğü bu apartmanda sadece küçük seslerin anlamı oluyordu. Bu küçük sesler, anlatılan hikayelerin içinde bir zaman yolcusu gibi gezmemi sağlıyordu. Otomatik bir ritm şeklinde gelen;yaşlı adamın evinden musluk damlaması sesi, yaşlı kadının evinden saat sesi, genç kadının evinden metronom sesi, apartmana yayılıyor, evimin tavanında ahenk oluşturuyor ve bütün hücrelerim rapt oluyordu. Tanyeri ağarmaya, kuşların ahengi duyulmaya başlayınca, apartman rüyasına dalıyordu. Onlar kendi hikayelerinin kahramanları iken, benim hikayemin kahramanları olmuştu. Benim hikayem ise burada bitiyordu.



                                                                                                         metin arslan

18 Mayıs 2014 Pazar

BEDEN EĞİTİMİ DERSİNDE MATEMATİK İÇEN BÜTÜN HOCALARI SEVİN

Yine  bir beden eğitimi dersi öncesi.Tenefüs olmuş sınıfta üstümüzü değiştiriyoruz.Pardon bi şeyi unuttum.Ondan önceki ders de sıkıcı bi ders.Sıkıntıdan kağıda bir şeyler çizip etrafı gözlüyorum.Derken karşımda kafasını hayat bilgisi kitabının üzerine koymuş uyuyan bi varlık.O gün dedim ki kendi kendime bu varlık uyusun sen izle.İşte o gün başladı her şey.
Sonra tenefüs bitmeye yakın giyiniyoruz çıkıyoruz.Tam kaleleri kurmuşuz maça başlicaz kızlardan biri ; Öğretmen ders işlicekmiş herkesi çağırıyor.Bırak gol atmayı,bırak bu da mı gol değil yine mi ofsayt demeyi bile beklemeden başlamayan maçlar gibi bazı şeyler.Bırak matematik dersini işlemeyi hocam.
Seninle aynı şehirde yaşamak hoş güzel şey ama seninle aynı kanalizasyona sıçmayı da seviyordum.Sonuçta ortak bi yanımız vardı.Saçındaki siyah bandana siyah çerçeveli gözlük ve siyah saçların vardı.Bakışların mavi renkli ama gözlerin kahverengi.Deniz olmayan yerde sana bakarak güneşlendiğim çok oldu.O yüzdendir belki sarışınlığım.Ama içim bronzlaştı biraz.
O aralar en büyük hava atma taktiği maçta gol attıktan sonra oraya buraya deli gibi koşmaktı.Golden sonra ‘’ haci attı haci corci haciii’’ diye bağırırdım.Bi gün gol atmışım böyle bağırırken ne diyo bu manyak bakışını gördüm.Zaten o günden sonra anlaşamadık bi türlü.Ama kusura bakma sende bokunu çıkarttın.Haci diyorum sen manyak diyosun dalga geçiyosun benimle.İyi hoş kızsın ama bi alex değilsin lafına bile layık değilsin.Hagi’yi konuya bile dahil etmiyorum.Şimdi git beden eğitimi dersi öncesi sınıfta üstünü değiştirmek için sıra bekle.Sonra nasıl olsa hoca tekrar derse çağıracak ve matematik işleyecek.Nasıl olsa uyurken tekrar izleyeceğim seni.


28 Mart 2014 Cuma

Komik bir şey varsa söyleyin insanlar da gülsün.İhtiyaç çok bu aralar.

Bizim oralarda adın bilmediğim bir adam okumadığım bi roman yazmış.Romanda kadınların gözlerinin değil bakışlarının rengi olduğundan bahsetmiş.Bence senin bakışların ilkbahar başlangıcı gibi.Sonra üzülüyorsun ardından sonbahar oluyorsun.Ama yaprak dökmüyorsun sen.Yavaş yavaş arınıyorsun duygularından.Sonra kış geldiğinde kartopu oluyor sevinçlerin.Soğuktan yanıyor duyguların.Bilirsin soğuk daha çok yakar sıcaktan.Ama sonra ağlıyorsun ve nisan yağmurlarıyla karışıyor gözyaşların.Çünkü sen ağladığında duygularından arınırsın.O yüzdendir ki ağladığının ardından hep günlük güneşlik olur havalar.

Sonra ben akbil doldurmaya giderim.Beş lira çıkarırım cebimden.Sonra 2 lira yüklerim akbile.İki buçuk lira ile bir sosisli yer sonra artan elli kuruşun %90’ı ile seni özlerim.Parayı idareli kullanmak değil mesele.Asıl mesele parayı iradeli kullanmak.Keşke duygularımızı da iradeli ve idareli kullansak.O zaman gereksiz insanlara akbil basmayız.Ve unutma ki aktarma yapmıyor aynı gönüle basılan akbil.
 
 Alışveriş yapmayı sevmem.Ama marketlerde gezmeyi severim.Bir gün yine markette geziyorum. sonra tuvalet kağıtlarının olduğu rafa geldim ve 92 yaşında bir kadın gördüm, en hesaplı tuvalet kağıdını arıyordu. - İyi de herkes yapar bunu. -Tamam ama, 92 yaşındasın, yarın ölebilirsin, üç kuruşun hesabını yapmanın ne anlamı var? Yani, 92 yaşında sıçabiliyor olmak zaten muhteşem bir olay, neden en pahalı tuvalet kağıdını alıp bunu kutlamıyorsun?


8 Mart 2014 Cumartesi

Yayın Başlığı

Hayatın kötü şakaları olabilir.Ama sen güzel bir espirisin.Birazcık acı kahveye benziyorsun.Midemi ağrıtabilir,uykumu kaçırabilir hatta beni çok rahatsız edebilirsin.Ama vazgeçilmezsin.Kötü günümde uyumamak için,mutlu bir günümde sabah kahvaltılarının vazgeçilmesizi gibisin.Kim olduğunu da bilmiyorum.Nerdesin,kimlesin,kimi öpüyor,kimin omuzunda ağlıyorsun kimbilir.Ya da benim gibisin.Nasıl diye sorma tahmin edersin az çok.Yarın gelecek,dün bitmiş bugünse bitmek üzere.Bana anlatma bunları.Zaten biliyorsun.Bana bilmediğin bir şeylerden bahset.Benim bilmem pek önemli değil.
      Sana gökyüzünden bahsedeyim biraz.Orası tamamen benim.Tabi bir zamanlar dutluktu orası.Sonra ünlü olunca herkes sahiplendi işte.Dede yadigarı falan da değil.Hayallerimin yadigarı.Onlar bana hayallerimden miras.Sen hiç hayallerinden vazgeçtin mi aklıma gelmişken ?Ben vazgeçtim.En büyük hayallerimden.En büyük hayal neyse artık.Hayallerin ne olduğu önemli değil ki.Hayaller zaten büyüktür.Hayaller en büyük icattır.Her insan bir mucit aslında.
     Ben takım tutmam.ama bir Galatasaray aşığıyım.Fanatiklik falan değil aşk bizimkisi.Ben onu çok seviyorum.O beni seviyor mu bilmiyorum bile.Bazen ona hediyeler alıyorum o bana hiç almadı.Almasın zaten.Arması gözümün önünden gitmesin yeter.Karşılıksız aşk falan da değil.O da beni seviyor hissediyorum.
Hissedebiliyorum demişken.Ben hislerimi aldırdım galiba.Hissedemiyorum artık.Bir tek bi kaç duygu bırakmış gidenler.Onları da idareli kullanıyorum.Malum hayat.Yarın bir gün lazım olur.O zaman kullanırım.
        Neyse sana biraz benden bahsedeyim.    Bu kadar.İşte o arada bıraktığım boşluk beni oluşturuyor.Ben kocaman bir boşluğum.Varım ama yok gibi.


      Ha bi de aklıma gelmişken.Muhabbet güzelse şekersiz içilir çay.Ama muhabbet güzel değilse çıkarken çay parası değil şeker parası ödersiniz.Cafelerde içtiğin çaylara da bayat deme.Bayat çay yoktur.Kötü muhabbet vardır.