A.

A.

26 Ocak 2014 Pazar

Aşk Yok Olmaktır


           Her gece olduğu gibi kafamı yastığa koyduğum gibi onu düşünmeye başladım.Geceleri onu düşünmeye ayırmıştım resmen.Onunla ilgili hayaller kuruyordum sürekli.Hayal kurmak hayattaki en güzel şey bence çünkü; orda her şey yolunda gidiyor.Gerçek hep acı veriyor. Nasıl tanışabileceğimi düşünüyordum.Sonra tanışıyordum.İlk buluşmamızdaki akışı bile düşünüyordum.Doğum gününde ne sürpriz yapacağımı bile planlamıştım.Önümüzdeki bir yılın planını yapmıştım nerdeyse.
          Planladığım tanışmayı bir türlü beceremedim Onu görme sevinciyle umudumu çantama koyup okula gidiyordum ana olmadı okul tatile girmesiyle umutlarımda tatile girdi.Memlekete gittim.Duramadım fazla, geri döndüm.Onunla aynı şehirde olmak,aynı otobüste yolculuk etme ihtimali bile yetiyordu.
          Bir sabah yine alarm sesinin ızdırap veren sesiyle işe gitmek için uyandım.Otobüs durağına yürüdüm akbilimin bittiğini hatırladım.Paraya kıyıp yirmi lira yüklettim.Otobüse bindim.Sabah mağruruyla şehri seyre dalıp durakta bekleyen insanları izliyordum.Sonra O bindi otobüse.O binince sanki otobüse bahar geldi.
Geldi yanıma  oturdu.Bundan daha güzel fırsat olamazdı herhalde.Konuştum onla, anlattım derdimi.Her şey hayallerimde olduğu gibi gidiyordu.Çok mutluydum öyle mutluydum ki ''herkese benden çay'' diye bağırasım geldi.Otobüste olduğumu hatırladım,kendime geldim.Ben sohbete dalmışken karşımda oturan teyze,geçen zamanın üzerinde bıraktığı kırışık elleriyle dokundu bana.

-Evladım iyi misin? Yarım saattir kendi kendine konuşuyorsun.
-Yok teyze ne alakası var yanımdaki kızla konuşuyorum,görmüyor musun?
-Evladım, orada kimse yok.
-Sen kimle konuşuyorsun canım,iyi misin?
-Ya karşımda bi teyze var senin olmadığını söylüyor.
-Ne teyzesi? Sen iyi misin?
-İyi değilim ben

          Otobüsün durduğu ilk durakta indim.Otobüstekiler bana bakıyordu.Ben, O'na ve teyzeye bakakalmıştım. Ne olduğunu anlamaya çalışıp düşüncelere dalmıştım.Otobüsten gelen boş akbil sesi dağıttı düşüncelerimi.Başladım koşmaya nereye koştuğumu da bilmiyordum.Nereye gitmeliydim bilmiyordum.Hasta olduğumda eczaneye gidip ilaç alırdım ama bu farklı bir durum. Psikoloğa mi gitmeliydim acaba? evet evet psikoloğa gitmeliydim. Koşmaktan yorulmuş,kan ter içinde kalmıştım.Hızımı düşürüp yürümeye başladım.Yürürken de sağa sola bakıp psikolog arıyordum.Buldum bir tane daldım içeri.

-Doktor hanım bana yardımcı olun ben kafayı yiyorum galiba hatta yedim bile.

        Doktor beni duymuyordu cevap vermedi.Sesimi yükseltip tekrar konuştum.Yok hiç yaşam belirtisi yok.

-Ne oluyor lan! bütün şehir birlik oldunuz bana oyun mu oynuyorsunuz?

        Kapı açıldı, O geldi.Dedim ''yok artık senin ne işin var burda''.Cevap vermedi. Tekrar sormaya çalıştıım ama olmadı sesim çıkmadı.Deli gibi bağırdım ama yok ses gitti ya da kulaklarım gitti emin olamadım.Ellerim kaybolmaya başladı sonra.Aynaya baktım yavaş yavaş silinmeye başlıyordum.Sanki biri Photoshop'la opaklığımı düşürmeye çalışıyordu.Tanrı, böyle Photoshop kullanmasını nereden öğrendi.O' na baktım doktorla bi şeyler konuşuyordu.Ne konuştuğunu çok merak ettim ama öğrenemedim.Tamamen silinmiştim artık.

- Ulan! dedim oldu mu şimdi gitmek, akbile de yeni yirmi lira yüklemiştim yazık oldu.









23 Ocak 2014 Perşembe

Kara sineklerin sis bulutu

                 
               
                 Büyük bir şehre ilk adımlarınızı attığınızda, yaptığınız, insanların yüzüne bakmak, onları izlemek olur. Topal Ali, şehre ayak bastığından beri, kış güneşinin yere vurduğu eksik gölgeler arasında aksak adımlarla yürüyor, o gölgelerin sahiplerini dikkatli bir şekilde izliyordu. Kadifeden kahverengi ceketi, dizleri köhneleşmiş pantolonu, siyah kösele ayakkabıları ve siyahın arasına sıkışmış,tel tel ak olmuş saçlarıyla, bulunduğu çemberin içinde farklılık gösteriyor; fakat klonu olmayan bir insandan daha farklı bir canlı olamıyordu. Telaşlı adımlar... Hızlı ayaklar... Tekinsiz manevralar... Kara sinekler... Köy uykusunda, üzerinde yorgan, ayak baş parmağının üstünde, ayak baş parmağını hareket ettir. Sol elinin serçe parmağında, sol elinin serçe parmağını yavaşça kaldır. Diz kapağında, bacağını sağa doğru çevir. Duvarda, kafanın altındaki ölümü tut, ayağa kalk, dört bir yanını çevirmiş hayatın üstüne yapıştır onu. Topal Ali, gördüğü her insanı, hayatla ölüm arasındaki kararsızlıklarına son verdiği kara sineklere benzetiyordu. Şu kara sineklerin yüzüne baksana, her çehrede saklanan, unutulan korku... Sağ tarafından geçen, siyah bukleli saçlı kadın, gözaltı torbalarına saklamış.Sol çaprazındaki bankta oturan yaşlı kadın, kirpiklerine saklamış. Yanından geçen adam, beklediği zamana saklamış. Babası... Babası, nereye saklamıştı ?

                 Topal Ali, babasını son kez gördüğü gece, evin salonunda, annesinin ona şeker pancarından yaptığı arabayla oynuyordu. Sedirde oturan annesi Yasin okurken, babası camdan, evin karşısında bulunan mezarlığa bakıyordu. Saatlerdir o camın önündeydi. Yüzünü yavaş yavaş yere doğru düşürdü. Sedire oturdu. Topal Ali, babasına baktı. Yüzünde ilk defa böyle bir ifade görüyordu. Babasının gözlerindeki korku yere bakıyordu. ''Gidiyom ben.''dedi. Korkusu, suskunluğunu yeniyordu. Topal Ali oyuncağını bırakmıştı ama annesi Yasin okumaya devam ediyordu. Babası bakışlarını mıh gibi yere sabitlemişti,

 ─ Şehre gidiyom ben. Burda yaşayamam. Görmüyo musun? Uyuduğum, uyandığım evin yanında bir mezarlık var. Korkuyom ben, ölmekten korkuyom.

Babası korkuyor, susuyor. Annesinin, Yasin okurken ağzından çıkan fısıltı derecesindeki sesi, evin salonundaki sessizliğe karışıyordu. Babasının yaşadığı korku, söylediği kelamların yanında dolaşıyordu,

─ Geçen, Hamid'le konuştum. Şu bizim Osman Dayının torunu var ya... Şehre git, dedi. Orda kimse ölmekten korkmuyo. Çünkü ölümü unutuyorlar, dedi. Gidicem işte bende, ölümü unutucam.

Sedirden kalktı babası. Arkasında bırakacağı ilk kapıya doğru yönelirken, attığı adımlar zemindeki tahtaları gıcırdatıyordu. Annesi, uhrevi dünyanın içine bırakmıştı kendini. Topal Ali, babasının arkasından koştu. Evin kapısından çıktığında, dışarıda zifiri karanlık vardı. Koşmaya devam ederken, ayağı bir taşa takıldı ve yüzünün üstüne düştü. Acıyla bağırıyor, babasının gidişini, karanlığın içinde yavaş yavaş kayboluşunu izliyordu. Ölümden korkuyordu babası ve şehre gidiyordu. Şehirdeki insanlar, ölene kadar, ölümden korktuklarını unutuyorlardı.

                    Topal Ali, kendisine çarpan adamın omzuna verdiği acıyla, geçmişin iziyle bağını koparıp, yaşadığı ana geri döndü. Saatlerdir yürüyordu ama şehrin neresinde olduğunu bilmiyordu. Otobüs duraklarını gördü. Aksak adımlarını hızlandırdı. Beyaz bir kulübenin önündeki, siyah saçlı, gür bıyıklı adamın yanına doğru geldi. Gideceği yeri sorması gerekiyordu,

─ Selamun Aleykum Dayı.
─ Aleykum Selam.
─ Dayı, Zincirlikuyu mezarlığına nasıl giderim?
─ Birazdan buraya bir otobüs gelecek, ona bin. Son durakta in. Orada sor gösterirler.

                    Otobüs, şehrin iki yakasının arasına kurulmuş köprüden geçerken, Topal Ali, şehrin üstüne çökmüş, sis bulutuna bakıyordu. Sis, sadece taş yapıların üstüne değil, taş yapıların camlarından içeri giriyor, insanların derilerinin içine sızıyordu. Korkuları gibi... Günahları gibi... Sis bulutunu yarıp, göğe doğru yükselen gökdelenlerde yaşayan insanlar, Allah'a daha yakın olmayı mı, yoksa topraktan daha çok uzaklaşmayı mı istiyordu ?

                    Topal Ali, otobüsten inmiş, mezarlığın yerini öğrenmiş, büyük kapıdan ağır adımlarla geçmişti. Uzakta gördüğü adam,bankta oturuyordu. Bankın arkasındaki duvarda kazma, kürek vardı. Mezarcı olduğunu anladı. Mezarcının yanına yaklaştıkça, şapkasının altından akan teri, aklaşmış bıyıklarını, yere bakmaktan yorgun düşmüş yeşil gözlerini gördü. Babasının mezarının yerini bilmiyordu. Titrek bir sesle, ''Dayı,Selamun Aleykum'' ,dedi. Mezarcı yere bakan gözlerini hiç kaldırmadan '' Aleykum Selam'' ,dedi. ''Dayı, ben şehre yeni geldim'', dedi, Topal Ali.''Bir mezar arıyorum. İsmi Memet Karataş''.Mezarcı, ''İsim bilmem ben yiğenim. Onu mezarlık müdürlüğüne sorucan, onlar gösterirler. Hadi selametle'', dedi. Oturduğu yerden kalktı, kazmasını, küreğini omzuna atıp, yürümeye başladı. Dört, beş adım attıktan sonra durdu. Topal Ali, ona arkasından bakarken, Mezarcı kafasını çevirdi. Topal Ali'nin gözlerine baktı, ''Senin neyin olur bu adam?'' ,dedi. Gözlerindeki tanıklık, sesini değiştirmişti. ''Babam'', dedi, Topal Ali. ''Babam olur''. Mezarcı, kazma, küreğini aldığı yere geri koydu. Mezarcı önde, Topal Ali arkada. Yürümeyi öğrenmenin zamanı gelmişti.


                     Mezarlıkların olmadığı, ağaçların çevresini kapattığı, bir barakanın önüne geldiler. Mezarcı, cebinden çıkardığı anahtarla barakanın kapısını açtı ve içeri girdi. Kapıyı açık bıraktı.Topal Ali, hiç düşünmeden, Mezarcının ardından barakaya girdi. Barakanın içini gün ışığı aydınlatıyordu. Mezarcı, koridorun duvarında bulunan sigorta kutusundan, iki siyah düğmeyi yukarı doğru kaldırdı. İki adım geri geldi. Eğildi. Yerdeki halıyı kendine doğru çekti. Elindeki anahtarı, yerdeki anahtar yuvasına soktu ve çevirdi. Anahtarı kendine doğru çekince, yerdeki tahta zeminden dikdörtgen bir parça yukarı doğru kalktı. Topal Ali'nin suratına sarı bir ışık hüzmesi vurdu. Mezarcı, merdivenlerden mahzene doğru indi. Topal Ali, merdivenlerden ağır adımlarla inerken, yerden tavana kadar uzunluktaki rafları, rafların üstündeki siyah konserve kutularını gördü. Merdivenden indikten sonra durdu. Mezarcı, uzun koridorun sonundaki alt raftan bir tane siyah konserve kutusunu alıp, Topal Ali'nin yanına doğru,yere bakarak, yürümeye başladı. Yanına geldiğinde yere koydu siyah konserve kutusunu. Mezarcının sesi, mahzenin içindeki hava ile siyah konserve kutularının arasında sıkışıp kalacaktı,

─ Evlat, bu şehir, çocuklarını bırakıp giden adamlarla dolu. Biz burada ölüleri sabah gömeriz. Sonra geceleri ben çıkar bakarım, sabah gömdüğüm ölülere. Niye biliyor musun? Toprak, bazı ölüleri kabul etmez. Onları yeryüzüne doğru iter. Bende yeryüzüyle toprağın arasında sıkışıp kalmış ölüleri toplar yakarım. Yakarım ama duman çıkmaz. Küllerini alır, bu konserve kutularına koyarım. Babalardan son kalanı, çocuklarına vermek için.Ben senin babanı nasıl hatırladım biliyor musun? Sen babana benziyorsun. Alnındaki çizgiler, babandan kalmış. Unutmam ben, unutmam. Gömdüklerimi değil, yaktıklarımı unutmam. Evlat... Bu şehre iyi bak. Bu şehre bir yetim adımını attığında, insanlar güneşi göremez. Bu şehrin gecesinde, bir babanın günahı yakılırsa, dumanı sis bulutu olur; sabahında, şehrin üstüne çöker.


Topal Ali, elinde konserve kutusuyla şehre son kez bakarken, babasına da son kez bakıyordu. Şehrin üstündeki sis bulutu dağılıyor ve bir çocuk sis bulutunun içinde kayboluyordu...





                                                                                                    metin arslan