Bizim oralarda adın bilmediğim bir adam okumadığım bi roman
yazmış.Romanda kadınların gözlerinin değil bakışlarının rengi olduğundan
bahsetmiş.Bence senin bakışların ilkbahar başlangıcı gibi.Sonra üzülüyorsun ardından
sonbahar oluyorsun.Ama yaprak dökmüyorsun sen.Yavaş yavaş arınıyorsun
duygularından.Sonra kış geldiğinde kartopu oluyor sevinçlerin.Soğuktan yanıyor
duyguların.Bilirsin soğuk daha çok yakar sıcaktan.Ama sonra ağlıyorsun ve nisan
yağmurlarıyla karışıyor gözyaşların.Çünkü sen ağladığında duygularından
arınırsın.O yüzdendir ki ağladığının ardından hep günlük güneşlik olur havalar.
Sonra ben akbil doldurmaya giderim.Beş lira çıkarırım cebimden.Sonra 2
lira yüklerim akbile.İki buçuk lira ile bir sosisli yer sonra artan elli
kuruşun %90’ı ile seni özlerim.Parayı idareli kullanmak değil mesele.Asıl
mesele parayı iradeli kullanmak.Keşke duygularımızı da iradeli ve idareli
kullansak.O zaman gereksiz insanlara akbil basmayız.Ve unutma ki aktarma
yapmıyor aynı gönüle basılan akbil.
Alışveriş yapmayı sevmem.Ama
marketlerde gezmeyi severim.Bir gün yine markette geziyorum. sonra tuvalet kağıtlarının olduğu rafa geldim ve 92
yaşında bir kadın gördüm, en hesaplı tuvalet kağıdını arıyordu. - İyi de herkes
yapar bunu. -Tamam ama, 92 yaşındasın, yarın ölebilirsin, üç kuruşun hesabını
yapmanın ne anlamı var? Yani, 92 yaşında sıçabiliyor olmak zaten muhteşem bir
olay, neden en pahalı tuvalet kağıdını alıp bunu kutlamıyorsun?