A.

A.

12 Temmuz 2014 Cumartesi

Kalemden başka yol var mı ?


Kendimizi kurşuni renkli bulutlardan aşağı bıraktık. Boyumuzu aşan dalgaların vurduğu iskeleye düştük.


Bir pazar sabahı uyanırsın, uykulu gözlerinle aynaya bakarsın, masanın üzerindeki kalemle saçlarını topuz yaparsın, penceremden içeri gökyüzünü davet edersin diye; Ocağın kor kalıntısında, ceketimin iç cebinde bir bahar taşıdım sana. Kardeleni açan saçlarına Gökkuşağından taç yapmak için gördüğüm insanların gözlerinden renkler çaldım. Cırcır böceklerinin sesleri, gürültüyü bastırıyordu. Işığın pütürgelere sıkıştığı topraklara mucize olan Samanyolu gibi yolumu aydınlattın.Çocuk parkının önünden geçerken, ellerinden kopan mülteci çocukların gülümsemelerinde mutluluğu gördüm. Sen görmedin, omzuna konmuş kelebeğe sus işareti yaptım. ''Şu kısa ömründe yaşanacak en güzel yeri seçmişsin.Sus ve yaşa.''dedim.


Güz bahçelerinde koştuk. Ay çiçeklerinin arasında kayboluyor, papatyalara dokunuyor, korkulukları korkutuyorduk.


Dudaklarına değen her harf notaya dönüşüyor, dinlediğim en güzel şarkı oluyordu. Uzaklara dalıp gitmelerin, gittiğin yerlere devrimi götürüyordu. Kazağını dirseğine kadar sıyırınca öne çıkan saat ahir zamanı tersine döndürüyordu. Masada duran bardağı sıkıca tutmuştum.Ellerimdeki küçük depremleri gördün mü ? Biliyordum. Sessiz kaldığında ne yaptığını, masanın üstüne ellerini nasıl koyduğunu, utandığında gözlerini ne tarafa doğru kaçıracağını -yağmurlu bir günün akşamında sana dair ne varsa- göreceğimi biliyordum. Sevdiğim filmlerden sahneleri gözlerinde izleyeceğimi nereden bilebilirdim ki ? Belki de olmaz denilen bir Ütopyanın ilk insanı sendin. Bunu kim bilebilirdi ki ? İlkel insanların zıpkınlarından kaçmış bir balık kadar yorgundun. Aborjin kabilesi kanolarını yapmasaydı ben burada, senin karşında olamayabilirdim. Her insan birbirine temas eder değil mi ? Kum fırtınasının ortasında kalmış bir bedevi gibi dizlerini çökmüş, fırtınanın geçmesini bekliyordun. Bir kedi oturduğun sandalyenin altından geçiyordu. Sessizce söylemiştim ona, '' Hayır, onu rahatsız etme. Biliyorum. Sen onu çok seviyorsun ama o da seni uzaktan seviyor. Bu da yetmez mi ? ''


Çınarların altında yürüyorduk. Sustum. Konuşmak anlamsızdı. Gönlümde, Sanayi Devriminin buharlarının tütmediği en güzel yerdeydin. Kime ederdim ki şikayet ?


Dedim ya, senin yanında sessizlik benim harcımdı. Kendimi Kafka gibi hissediyordum. Dönüşümün ertesinde seninle yürüyordum. Sğırcık sürüsü, kanatlarına takılmış uçurtmalarla semada zikr ediyorlardı. Sana müjdelenen doğu gölgelerimizi kırıyordu. Can kalmıyor, çağ kalmıyordu. Güneş, yaramaz bir çocuk gibi geç batıyordu. Bir anda kendimi bir kaldırım taşında otururken buluyordum. Zamana küfür ediyordum. Seninle geçirdiğim zaman saniye gibi nasıl gelip geçmişti ? Dünya ve Zaman hızlı, ben değildim. Zamana bir küfür daha sallıyordum. Sonra omzuma bir kuş konuyordu. Neyse ki gömleğimin cebine utangaçlığını koymuştum. Kuş, avucumun içindeki utangaçlığına bakarken en büyük sırrımı söylüyordum, '' Ben Ay'a gidiyorum''


Ben seninle hep konuşacağım ama sen beni duymayacaksın.







                                          metin arslan

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder