A.

A.

28 Mart 2014 Cuma

Komik bir şey varsa söyleyin insanlar da gülsün.İhtiyaç çok bu aralar.

Bizim oralarda adın bilmediğim bir adam okumadığım bi roman yazmış.Romanda kadınların gözlerinin değil bakışlarının rengi olduğundan bahsetmiş.Bence senin bakışların ilkbahar başlangıcı gibi.Sonra üzülüyorsun ardından sonbahar oluyorsun.Ama yaprak dökmüyorsun sen.Yavaş yavaş arınıyorsun duygularından.Sonra kış geldiğinde kartopu oluyor sevinçlerin.Soğuktan yanıyor duyguların.Bilirsin soğuk daha çok yakar sıcaktan.Ama sonra ağlıyorsun ve nisan yağmurlarıyla karışıyor gözyaşların.Çünkü sen ağladığında duygularından arınırsın.O yüzdendir ki ağladığının ardından hep günlük güneşlik olur havalar.

Sonra ben akbil doldurmaya giderim.Beş lira çıkarırım cebimden.Sonra 2 lira yüklerim akbile.İki buçuk lira ile bir sosisli yer sonra artan elli kuruşun %90’ı ile seni özlerim.Parayı idareli kullanmak değil mesele.Asıl mesele parayı iradeli kullanmak.Keşke duygularımızı da iradeli ve idareli kullansak.O zaman gereksiz insanlara akbil basmayız.Ve unutma ki aktarma yapmıyor aynı gönüle basılan akbil.
 
 Alışveriş yapmayı sevmem.Ama marketlerde gezmeyi severim.Bir gün yine markette geziyorum. sonra tuvalet kağıtlarının olduğu rafa geldim ve 92 yaşında bir kadın gördüm, en hesaplı tuvalet kağıdını arıyordu. - İyi de herkes yapar bunu. -Tamam ama, 92 yaşındasın, yarın ölebilirsin, üç kuruşun hesabını yapmanın ne anlamı var? Yani, 92 yaşında sıçabiliyor olmak zaten muhteşem bir olay, neden en pahalı tuvalet kağıdını alıp bunu kutlamıyorsun?


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder