A.

A.

5 Şubat 2014 Çarşamba

Yalnız Bir Adam



       Adımı unutalı uzun yıllar oldu.Ne kadar oldu onu da hatırlamıyorum.Zengin görünüşlü bir adama sattım adımı.Çok kötü durumdaydım.Günlerdir ağzıma içki sürmemiştim.Her zaman yaptığım bir şey değildir insanların önünü kesip para dilenmek.Adamdan şarap parası istedim.Güldü belli ki onun için değersiz bir miktardı.Adımı sordu,adımı söyledim.''Adını unutur musun'' dedi. Bir insan,neden başkasından adını unutmasını istesin garip bir adamdı vesselam. ''Senin istemene gerek yok ben zaten bu gidişle unuturum adımı'' dedim .Bizim gibi adamların ismi olmazdı zaten. Sokakta yaşayan adam derlerdi ya da tinerci.Neden sokakta yaşayıp çöp toplayan adama  tinerci gözüyle bakılır.Sizler de doymak bilmeyen karınlarını doyurmak için çalışıyorsunuz bizler de. Karnınızı nasıl doyurduğunuzun bir önemi yok. Sizler beyaz keten örtülü sofralarınızda yemek  yersiniz ben çöpten bulduğum ekmek parçalarıyla karnımı doyururum. Anneler! çocuklarınız sofrada ekmek parçaları bıraktıklarında ziyan olur diye onlara kızmayın.Merak etmeyin ziyan olmaz onlar benim kahvaltım, onlar benim akşam yemeğim.
      Yumuşak bir yatakta yatıp yorgana sarılmayı da çok uzun zaman oldu.Benim de yatağım var aslında,  parkta gördüğünüz eski püskü bank benim yatağımdır mesala. Gündüzleri insanlar gelir oturur,sevgililer gelir  ama gece oldu mu benimdir orası, benim adsızlığıma rezervasyonludur orası geceleri.Gördüğünüz her bankın sahibi vardır bu parkta.Bir keresinde çöpe yatak atmışlardı.Sonunda yumuşak yatağım oldu diye sevinmiştim ama olmadı yatamadım üzerinde, çok yumuşak geldi o kadar alışmışım ki bankın kemiklerime batan sertliğine.Gittim çöpe attım.Ben de çöpe bir şeyler atabiliyorum.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder