Her gece olduğu gibi kafamı yastığa koyduğum gibi onu düşünmeye başladım.Geceleri onu düşünmeye ayırmıştım resmen.Onunla ilgili hayaller kuruyordum sürekli.Hayal kurmak hayattaki en güzel şey bence çünkü; orda her şey yolunda gidiyor.Gerçek hep acı veriyor. Nasıl tanışabileceğimi düşünüyordum.Sonra tanışıyordum.İlk buluşmamızdaki akışı bile düşünüyordum.Doğum gününde ne sürpriz yapacağımı bile planlamıştım.Önümüzdeki bir yılın planını yapmıştım nerdeyse.
Planladığım tanışmayı bir türlü beceremedim Onu görme sevinciyle umudumu çantama koyup okula gidiyordum ana olmadı okul tatile girmesiyle umutlarımda tatile girdi.Memlekete gittim.Duramadım fazla, geri döndüm.Onunla aynı şehirde olmak,aynı otobüste yolculuk etme ihtimali bile yetiyordu.
Bir sabah yine alarm sesinin ızdırap veren sesiyle işe gitmek için uyandım.Otobüs durağına yürüdüm akbilimin bittiğini hatırladım.Paraya kıyıp yirmi lira yüklettim.Otobüse bindim.Sabah mağruruyla şehri seyre dalıp durakta bekleyen insanları izliyordum.Sonra O bindi otobüse.O binince sanki otobüse bahar geldi.
Geldi yanıma oturdu.Bundan daha güzel fırsat olamazdı herhalde.Konuştum onla, anlattım derdimi.Her şey hayallerimde olduğu gibi gidiyordu.Çok mutluydum öyle mutluydum ki ''herkese benden çay'' diye bağırasım geldi.Otobüste olduğumu hatırladım,kendime geldim.Ben sohbete dalmışken karşımda oturan teyze,geçen zamanın üzerinde bıraktığı kırışık elleriyle dokundu bana.
-Evladım iyi misin? Yarım saattir kendi kendine konuşuyorsun.
-Yok teyze ne alakası var yanımdaki kızla konuşuyorum,görmüyor musun?
-Evladım, orada kimse yok.
-Sen kimle konuşuyorsun canım,iyi misin?
-Ya karşımda bi teyze var senin olmadığını söylüyor.
-Ne teyzesi? Sen iyi misin?
-İyi değilim ben
Otobüsün durduğu ilk durakta indim.Otobüstekiler bana bakıyordu.Ben, O'na ve teyzeye bakakalmıştım. Ne olduğunu anlamaya çalışıp düşüncelere dalmıştım.Otobüsten gelen boş akbil sesi dağıttı düşüncelerimi.Başladım koşmaya nereye koştuğumu da bilmiyordum.Nereye gitmeliydim bilmiyordum.Hasta olduğumda eczaneye gidip ilaç alırdım ama bu farklı bir durum. Psikoloğa mi gitmeliydim acaba? evet evet psikoloğa gitmeliydim. Koşmaktan yorulmuş,kan ter içinde kalmıştım.Hızımı düşürüp yürümeye başladım.Yürürken de sağa sola bakıp psikolog arıyordum.Buldum bir tane daldım içeri.
-Doktor hanım bana yardımcı olun ben kafayı yiyorum galiba hatta yedim bile.
Doktor beni duymuyordu cevap vermedi.Sesimi yükseltip tekrar konuştum.Yok hiç yaşam belirtisi yok.
-Ne oluyor lan! bütün şehir birlik oldunuz bana oyun mu oynuyorsunuz?
Kapı açıldı, O geldi.Dedim ''yok artık senin ne işin var burda''.Cevap vermedi. Tekrar sormaya çalıştıım ama olmadı sesim çıkmadı.Deli gibi bağırdım ama yok ses gitti ya da kulaklarım gitti emin olamadım.Ellerim kaybolmaya başladı sonra.Aynaya baktım yavaş yavaş silinmeye başlıyordum.Sanki biri Photoshop'la opaklığımı düşürmeye çalışıyordu.Tanrı, böyle Photoshop kullanmasını nereden öğrendi.O' na baktım doktorla bi şeyler konuşuyordu.Ne konuştuğunu çok merak ettim ama öğrenemedim.Tamamen silinmiştim artık.
- Ulan! dedim oldu mu şimdi gitmek, akbile de yeni yirmi lira yüklemiştim yazık oldu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder