A.

A.

23 Haziran 2014 Pazartesi

Müstesna Hanım'ın Davetsiz Misafiri



                   Haziranın güzelliği balkonlara vurmaya başladığı gün, Müstesna Hanım, elinde bir kap ve taze fasülyesi ile balkona çıkardı. Bir yandan sokaktan geçen insanları, parktaki çocukları,gülen gözleri ile izler; bir yandan ise taze fasülyesini ayıklardı. Haziranda yenirdi fasülye. Her sebze, meyvenin -tadına varmak için- bir zaman dilimi vardır, diye düşünürdü. Kışın domatesi evine bile sokmazdı. Mayıs yüzünü gösterince köyünden madımak ısmarlardı. Balkona çıkmadan önce kapıcı Asım Efendi'ye, yarım kilo kuşbaşı et almasını söyleyecekti. Nasıl da unutmuştu. Yaşlılığın getirdikleri işte, diye söylendi. Elindeki son fasülyeyi ayıkladıktan sonra, masadan destek alarak ayağa kalktı. Bacaklarındaki varis yürümesini iyice zorlaştırmaya başlamıştı. Duvardan, kapıdan, sandalyeden, elini koyup destek alabilecek her yere dokunarak kapıya yanaşmıştı. Kapının yanındaki diyafondan Asım Efendi'ye seslendi.Yarım kilo kuşbaşı et almasını söyledi. Diyafonun yanından ayrılmadan başka unuttuğum bir şey var mı ? diye düşünmeye başladı. Yoğurt vardı. Daha dün aldırmıştı. Bir kaç tane salatalık vardı. Onlar da cacık yapmaya yeterdi. Bir şey de unuttuysak elbet hatırlarız deyip, ağır adımlarla, etrafındaki eşyalardan destek alarak balkona doğru yöneldi. Kapıdan balkona olan yolu tam yarılamak üzereyken, yemek masasının altından bir fare fırladı ve koridora doğru kaçtı. Müstesna Hanım, fareyi gözlerinin ucuyla takip etti. Fare arka tarafına doğru kaçtığı için dönüp bakamadı. Bacakları parkeye yapışmış gibiydi. Korkudan sol gözü seğirmeye başladı. Şok anını atlattıktan sonra, hareket edebildiği kadar hızlıca balkona doğru gitti. Balkona çıkıp, kapısını kapattığında nefes nefese kalmıştı. Uzun zamandır böyle bir korku hissine kapılmamıştı. Nereden çıkmıştı şimdi bu davetsiz misafir. Emekli olduktan sonra evine bir insan evladını bile davet etmemişti. Zaten kimi kimsesi de yoktu. Komşularla camdan muhabbet eder, ''Müstesna Hanım, size çaya gelelim'' diyen olursa, ''Yok hemşire. böyle daha iyi'' derdi. Bu fareden nasıl kurtulacaktı ?

                   Sırtını balkon kapısının camına yaslamış, cesaretini toplamaya çalışıyordu. Yavaşça etrafında dönerek, kapının camından koridora doğru bakmaya başladı. Odaların ve mutfağın açık kapılarından gelen gün ışığı koridoru aydınlatıyordu. Fare görünmüyordu. Büyük ihtimalle mutfağa kaçtı, diye düşündü. Mutfağa gidip bakmak istiyordu ama bacaklarındaki hastalık korkuya dönüşmüştü. Ah Müstesna Hanım diye söylendi. '' Şimdi şu evde bir adam olsaydı, düşünmene bile gerek kalmazdı.'' Haksız da sayılmazdı. Gençliğinde ne delikanlıları peşinden koşturmuştu da, o güzel yüreğini tek bir adama bağlamış, arkasına bile bakmamıştı. Banka şirketinde çalıştığı zamanlar, öğle yemeğine gittiği lokantanın sahibi Haydar Beye gönlünü kaptırmıştı. Müstesna hanım, Ayhan Işık'ı çok severdi. İnsanlar çift yaratılırmış derlerdi ya, Haydar Bey, Ayhan Işık'ın ikiz kardeşi gibiydi. Aynı ince bıyıklar, yana taranmış saçlar, o esrarengiz bakışlar... Haydar Bey'de, Müstesna Hanım'ı gördüğü ilk an gözlerini onun üzerinden ayıramamıştı. Papatya desenli entarisi, sarıya düşen açık kahveden bukleli saçları, bozkır sonsuzluğunda ela gözleri ile Haydar Bey'in kalbindeki çatlakları, kuraklık sonrası gelen yağmur edasıyla doldurmuştu. Ah o zamanlar ne güzeldi değil mi Müstesna Hanım? Kamburun Bahçesinde gazoz içerdiniz. Her yeni çıkan Ayhan Işık filmine büyük bir heyecanla gider. Film bitene kadar ellerinizi birbirinizden ayıramazdınız. Fakat; her güzelliğin bir sonu vardı, değil mi Müstesna Hanım ? Haydar Bey'in lokantası kapanmak üzereydi. Borca batmıştı iyice. Lokantayı kapatması gerekiyordu. ''Olsun'' demişti Müstesna Hanım. '' Ölüm yok ya sonunda.'' Ölüm yoktu ama ayrılık vardı. Haydar Bey hiç bir açıklama yapmadan bir gecede ortadan kaybolmuştu. Nereye gittiğini, ne yaptığını hiç kimse bilmiyordu. Gittiği yerden bir mektup bile yollamamıştı. Müstesna Hanım, o telef edilmiş günden sonra, Haydar Bey'in adını ağzına bile almadı. Yıllar geçmişti aradan ama ne kızgınlığı geçmişti, ne de sevdası.

                   Müstesna Hanım, yaşadığı korkunun geçmişe açtığı pencereden içeri bakarken, balkon kapısının camından yansıyan yüzünü fark edince, şimdiki zaman dönüşü yaşlı vücudunun irkilmesi ile olmuştu. Yüzüne dikkatle baktı. Korku insanı daha çok yaşlandırıyormuş, diye düşündü. Saçlarındaki beyazlar, yüzündeki kırışıklıklar, göz altı torbaları, şu kısa süre içinde daha da belli olmuştu sanki. Kapı zili çalınca, Müstesna Hanım'ın dalgın yüzü dağılmış, gözleri kapıya doğru yönelmişti. Asım Efendi gelmiştir, diye düşündü. Farklı bir kimse de olamazdı. Yıllardır kapısının zilini çalan tek insandı Asım Efendi. Balkonun kapısını açtı. Kapıya doğru yöneldi. Tam kapının yanına geldiğinde evinde bir fare olduğunu hatırladı. Kapıya kadar gelmesinin cesaretle hiç bir alakası yoktu. Ne lanet şeydi şu yaşlılık. Ne yapacağım ben bu fareyle, diye söylendi. Asım Efendi'ye mi söyleseydi? O kesin yakalardı. O zaman eve girmesi gerektiğini düşündü. Olmaz. Müstesna Hanım kendin halledeceksin, diye söylendi. Bankadan emekliye ayrıldıktan sonra, kendini eve kapatmış, dış dünyadan da kendini emekli etmişti. İlk başlarda ara sıra da olsa dışarı çıkardı. Yıllar geçtikçe, yaşlılığın da etkisiyle,evden çıkmaz; eve de kimseyi sokmaz oldu. İnsan, bir yaştan sonra kendinden başka bir tek yalnızlığa katlanabiliyordu.

                   Asım Efendi'nin ikinci kere kapının zilini çalmasıyla, Müstesna Hanım kısa süreli bir paniğe kapıldı. Karar vermişti. Bu davetsiz misafiri bir şekilde evinden çıkaracaktı. Kapıyı aralıklı bir şekilde açtı. Asım Efendi elinde poşetle bekliyordu. ''Müstesna Hanım, kuşbaşı etinizi almıştım.'' diyerekten poşeti uzattı. Müstesna Hanım, poşeti alırken gözlerini koridora doğru çevirdi. Alçak bir sesle '' Teşekkür ederim Asım Efendi'' dedi. Kapının yanındaki portmantonun alt gözünden cüzdanını aldı. Parayı uzatırken, ''Senden bir şey daha isteyeceğim. Bana, tutkal alır mısın Asım Efendi?''Asım Efendi, Müstesna Hanım'ın alçak bir ses tonuyla konuşmasına, gözlerini sürekli koridor tarafına kaçırmasına çok şaşırmıştı. Sanki evde birisi var gibi davranıyordu. ''Tamam. Hemen alırım'' dedi Asım Efendi ve düşünceli bir şekilde merdivenlerden aşağı doğru inmeye başladı.

                    Müstesna Hanım, kapıyı kapattıktan sonra, sırtını kapıya dayamış planını düşünüyordu. Asım Efendi tutkalı getirince, bir gazetenin üzerine sürüp, odaların, mutfağın girişine koyacaktı. Bir de kilerde dikdörtgen şeklinde, tahtadan yapılma eski bir fare kapanı vardı. Babasından kalma bu evde küçükken evlerine bir kaç kere fare girince babası fare kapanı yapmıştı. Salonun ortasına da fare kapanını koyduktan sonra, planın bekleme kısmına geçecekti. Beklemek en zoruydu. En fazla 2-3 gün sürer, diye düşündü. Bu süre zarfında evde nasıl duracaktı ? Ağır adımlarla, gözlerini pür dikkat şekilde açarak, koridorun sonundaki kilere doğru yürümeye başladı. Mutfağın yanından geçerken, açık kapısından içeri baktı. Yavaşça eğildi, içerideki masanın altına baktı. Fare mutfakta yoktu. Ayağa kalktı. Yürümeye devam etti. Yatak odasının önüne geldiğinde kapının yanından yavaşça kafasını uzatarak içeri baktı. Fare orada da yoktu. Kilere doğru yürümeye devam etti. Kilere geldiğinde fare burada olabilir diyerekten etrafına bakındı. Kiler dolabının üst raflarında sebze, meyve vardı. Alt gözlerine ise eski, püskü kullanmadığı eşyalarını koyuyordu.Eğilirken, kapanın nerede olduğunu hatırlamaya çalıştı. Sağ gözde mi, yoksa sol gözde miydi ? İlk önce sağ gözü açtı. Fare kapanını arka taraflara sıkıştırılmış bir şekilde buldu. Kapanı aldı. Kapağı kapatırken yavaşça ayağa kalktı. Kilerin önünden koridora doğru yürürken, arkasından gelen ses onu durdurdu. Olduğu yerde kalmıştı. Bu kulağında yankılanan ses, fare sesiydi. Müstesna Hanım, ani bir hareketle arkasına döndü. Hiç olmadığı kadar cesaretlenmişti. Ses, o açmadığı kiler dolabının altındaki sol gözden geliyordu.Fare kapanını kurdu. Kilerin girişine koydu. Tekrardan dolabın önüne geldi. Eğildi. Yavaşça sağ gözü tekrar açtı. İçindeki kol genişliğindeki sopayı alıp, gözün kapağını kapattı. Fare ses çıkarmaya devam ediyordu. Planını yapmıştı. Sol gözü aniden açacak, sopayı farenin kafasında patlatacaktı. Başka çaresi kalmamıştı. Biraz önceki korkak, yaşlı Müstesna Hanım'ın yerini; genç, gözlerinde şiddet belirtileri olan Müstesna Hanım almıştı sanki. Derin bir nefes aldı. Aniden sol gözün kapağını açarken, sopayı tuttuğu elini havaya kaldırdı. İşte şimdi, tam bu anda hayat durmuş olsaydı, Müstesna Hanım'ın hareketsiz kalmasını, hayatın durmasına bağlayabilirdik. Fakat; hayat durmamıştı. Müstesna Hanım'ın gözlerinin içi gülüyordu ama gözlerinden akan yaşlara da engel olamıyordu. Elindeki sopayı yavaşça yere koydu. Ayağa kalktı. Ağır adımlarla, koridordan geçip, balkona doğru yürüdü. Ses çıkarmamaya dikkat ediyordu. Çünkü, bir anne fare ve dört yavrusunu rahatsız etmek istemiyordu.

                        Müstesna Hanım, balkonda oturmuş, bir yandan taze fasülyesini ayıklıyor; bir yandan da güleç gözleriyle, güneşin altında oynayan çocukları, sokaktan geçen insanları izliyordu. Belki de evinde bir fare olduğunu unutmuştu bile. Ah Müstesna Hanım! Şu yaşlılık ne güzel şeydi değil mi ?

                   


                                                                                                                   metin arslan

2 Haziran 2014 Pazartesi

Boş Apartman

Ruhumuza sirayet eden insanlar,
adımlarımızın anlamlandırdığı topraklar
bulamadığımızdandır
bu dört duvara sıkışıp kalmışlığımız.




               Gölgelerinin bile terk ettiği insanlarla aynı apartmanda yaşamak, ahşap merdivenlerden gelen çiğ hiçlik kokusu, geceleri sokak köpeklerinin gelip apartmanın önünde uyuması, bana, dünyada değil de; uzay ve zaman dışında bir boşlukta yaşıyormuşum gibi bir his veriyordu. Boşluğun içindeki gölgesiz yalnızlardık biz. Gündüzün renklerine gözümüzü kapatıyor, gecenin siyahında kendimizi buluyorduk. Ay ışığının hüzmesi, beyaz ahşap çerçeveli camlardan yüzümüze vuruyor, yüreğimizin tünellerinde kalmış beyaz çocuklara elini uzatıyordu. Sessizlik, çocukluğumda mahalleye gelen dönen salıncaklardı. Salıncağa binip sessizlik etrafında dönüyorduk. Ellerimizi gök yüzüne doğru açmış, rüzgara fısıldıyorduk hikayelerimizi. Dildeki evinden sokağa taşanlar gözlerimize dokunuyordu.

              ''Bozkırın ortasında, güneşten rengini almış buğday başaklarını elleriyle teker teker koparıyordu. Vişneye çalan kırmızı yemeni başının üstünden boynuna doğru düşüyor, ah'lı saçları ay ve güneşi yan yana getiriyordu. Gözleriyle ayak uçlarına bakarak bana arkasını dönüyor, doğudan doğan güneşimi doğudan batırıyordu.''Zamanı bekleme'' diyordu. Koşarak, bir yıldızın elinde büyümeye gidiyordu.''
Yaşlı adam hikayesini anlatırken sol elinde tuttuğu bakır rengi pusuladan gözlerini ayırmamıştı. Hikayesi bitince masada duran sürahiyi aldı ve suyu bardağın yarısına kadar doldurdu. Suyu içtikten sonra, pusulayı avucuna sıkıştırdığı eliyle, masanın kenarından destek alarak ayağa kalktı. Yarım adımlarla, hiç bir şey söylemeden evimden çıktı. Yaşlı adam, ikinci katta oturuyordu. Merdivenleri çıkarken ayak seslerini duyuyordum. Tak... Tak... Tak... Biraz sonra; Tak,Tak,Tak. Kapı çalmıştı. Açtığımda karşımda genç bir kadın vardı. Saçları, şehirde kaybolmuş; sahil kasabasında kendini bulmuş bir lodos gibi dingin ve dağınıktı. Dudağının etrafındaki çukur, hipnotize etkisi yaratıyor ve beni Medusa şelalesine düşürüyordu. Canlı bir ufuk çizgisine bakıyordum. Deniz ve Gökyüzünü ayıran bu güzellik evime ilk adımlarını atıyordu. Masanın üstüne -kırmızı vosvos- oyuncak arabayı koymuştu. Sandalyeye oturuşunu dünyayı anlamlandırmaya çalışan bir bebek gibi izliyordum. Sol eliyle arabayı masanın üstünde ileri doğru hareket ettirdi. Araba, uçurumdan yuvarlanır gibi masadan boşluğa doğru yağ gibi gidiyordu; fakat arabanın ön tekerlekleri boşlukta kalmış, arka tekerlekleri ise masanın üstünde kalmıştı. Bakışlarını bana çevirdi. Sesi ilkbahar esintisi gibiydi;
            ''Aramızdaki mesafe yirmi sekiz adımdı. Ona giden yolları hep hesaplardım. Üstünde gri kazağı vardı. Yanında bir lamba; kırmızı, sarı, yeşil renkli. Durduğum yerden, insanın doğa kadar güzel ve hayatında insan kadar acımasız olabileceğini görüyordum. Yüreğimin çatlaklarına gömülüyordum. Bedenim ise acz tutuyordu.''
Hikayesi bittiğinde açık kalan kapının aralığından dördüncü katta oturan yaşlı kadın belirmişti. Bembeyaz bir kadındı. Saçları küt kesimdi. Diz altı beyaz bir etek ve nakışlı bir cepken giymişti. Genç kadının yanına oturunca boynundaki inci kolye camdan gelen gün ışığı ile parlamıştı. Elindeki tel tokayla oyuncak arabanın boşlukta kalmış tekerleklerini masanın üstüne doğru iterken, yüzünde ufak bir tebessüm oluşmuş ve saniye geçmeden yerini durgunluğa bırakmıştı. Genç kadın ise arabaya bakmaya devam ediyordu. Belki de onu hiç fark etmemişti. Yaşlı kadın, camdan dışarıyı izliyordu. Titrek bir sesle;
            '' Bi anlam aramaya çalışıyordum. Onun dünyasını gördüğüm, ilk ve son kez sarıldığım günü düşünüyordum. Neden diyordum. Neden insan acıya bu kadar çok temas eder? Neden iç içe yaşar? Acının pansumanı alışmak mıdır? Sonra bir sabah uyandım. Aynaya baktığımda onu gördüm. Sonunda olan sana acı verene dönüşmekti. Artık sen değil, o olmaktı.''

             Evvel zaman içinde kalmıştık. Yakılmış ama tekrar kibrit kutusunun içine koyulmuş kibrit çöpleri gibiydik. Karanlığın içinde kalmış, sessizliğin hüküm sürdüğü bu apartmanda sadece küçük seslerin anlamı oluyordu. Bu küçük sesler, anlatılan hikayelerin içinde bir zaman yolcusu gibi gezmemi sağlıyordu. Otomatik bir ritm şeklinde gelen;yaşlı adamın evinden musluk damlaması sesi, yaşlı kadının evinden saat sesi, genç kadının evinden metronom sesi, apartmana yayılıyor, evimin tavanında ahenk oluşturuyor ve bütün hücrelerim rapt oluyordu. Tanyeri ağarmaya, kuşların ahengi duyulmaya başlayınca, apartman rüyasına dalıyordu. Onlar kendi hikayelerinin kahramanları iken, benim hikayemin kahramanları olmuştu. Benim hikayem ise burada bitiyordu.



                                                                                                         metin arslan